72. koğuş

bir orhan kemal romanı
insan haysiyetinin hikâyesi.
tüm yapıtlarında insana dair inancını ve sevgisini koruyan orhan kemal, derin çukura yuvarlanmış insanların, en yakınını dahi üç kuruş uğruna vurabilecek kadar alçalmış olanların dünyasını bir koğuşun karanlığında anlatıyor.alçalışın bile yok edemeyecegi insanlık onurunu dile getiriyor.
(spoiler:kaptanın ağır hitit heykeli bu kışa dayanamadı.sabahleyin 72. koğuşun kapısını açan gardiyanlar işi anlayarak koştular:kalın
parmaklarıyla kaptan pencere demirlerini öyle bir kavramıştı ki, et, kemik, demir birbirine perçin olmuştu sanki.kalbini dinlediler, atmıyordu artık. nabız atmıyordu.koca beden kaskatı kesilmişti.pencereden çekip almak istediler, olmadı.bir ton , iki ton, beş ton ağılırlığındaydı sanki
tekrar zorladılar.
gardiyanlardan biri, "keskiyle çekiç lâzım!"dedi.)

içerik kuralları - iletişim