birini aramayı çok isteyip arayamamak

memleketin %90 ında özgüven eksikliği var karşıdaki sizin aramanızı beklese bile açtığında sizi terslicektir.sizde aradığınıza arayacağınıza pişman olursunuz.ha bide bunun tam tersi müthiş rahat konuşanlar vardır.bunlar sizi hiç sevmemiştir arkadaşlar bunlar size acıyodur vicdan rahatlatıyor ego kasıyordur size iyi davranarak.bunlara küfrü basın açarsa.bi insan kendisini üstün gördüğü kişiye acır o insandan size hiçbir zaman hayır gelmez
şu an böyleyim mesela. özledim aramam lazım ama beyefendilerin ödevi var. el mahkum oturup bekleyeceğiz o yüzden. bunun başka bir versiyonu da var o da çok mesaj atmak isteyip atamamak. eski platoniğim nereyi kazandı, naptı diye meraktan ölüyorum ama gururumdan atamıyorum.
(bkz:gurur)
çok garip bir durum. konuşacaklarını falan düşünüyorsun, bi bahane mi uydursam diyorsun yoksa direkt özledim desem mi. sonra seni her yerden sildiği geliyor aklına, yeni numarasının olmayışı falan..
hiçbir zaman ulaşamayacağını bildiğin içindir belki de. öldüğünü kabullenmek gerek galiba...

gemiler gitmiş...
rahatsız etmek istememekten kaynaklanan durum. sanki arkadaş olarak bir yükmüşüm gibi. bana böyle hissettirenler utansın. bu yüzden arayamiyorum. aslında bu durumun o kişiyle de alakası yoktur. geçmişten gelen bir şey bu.
tatlı bir gönül kırgınlığı ile acaba nasıldır iyi midir merakı arasında kalan insan eylemi.
  • /
  • 4

içerik kuralları - iletişim