doğum günü

çocukken şubat ayı geldi mi heyecandan yerimde duramaz gün sayardım. o gün geldiğinde herkesin unutmuş gibi yapması evdekilerin bana çaktırmamaya çalışması kalbimi çok acıtırdı*pastamı aldılar mı diye gizlice buzdolabına gidip gelip baktığımı hatırlıyorum, meğer balkonda saklıyorlarmış, hava soğuk olunca tabii... bütün arkadaşlarımı çağırışım, o yaşta kuaföre merakla gidişim, poz poz fotoğraflar... insan büyüdükçe her şey anlamsızlaşıyor gerçekten. mesela artık doğum günü kutlamak içimden gelmiyor. ha kutlamıyor muyum? kutluyorum. küçük çapta ailemle birlikte... yine pastalar hazırlanıyor, bana da hadi hazırlan diye komutlar veriliyor. eskisi kadar olmasa da hazırlanmaya başlarken heycanlanmıyor değilim hani. doğum günü benim için, sevdiklerim yanımdaysa anlamlı. teksem doğum günüymüş neymiş umurumda olmaz. ama yanımda sevdiklerim varsa bugün ben doğdum demeyi huy edindim* bir de, yıllar geçmesine rağmen doğum günümü unutmayıp kutlayan güzel insanlar var ya onların bendeki yeri hep ayrı olacak.
e benimki de kutlu olsun o zaman. *
doğum günüm de genelde kendimi cokta özel hissetmedigimden sevdiğim insanların doğum günlerine hep daha cok önem veririm.sebepsiz yere heyecanlanirim günler öncesinden.o kişiyle ilgili anilarimi,hayatıma neler katmış olduğunu düşünür mutlu olurum.
an itibariyle çok sevdiğim,özel bir arkadaşımın doğum günü.iyi ki tanışmışım onunla, iyi ki var, o güzel düşüncelerinin hep daim olması, hep mutlu olması dileğiyle..
ölümün yaklaştığının habercisi.
20li yaşlara gelince pek anlamı olmuyormuş. aile ve arkadaşlar tarafından habersiz yapılan doğum günü kutlamaları çok hoş oluyor.
  • /
  • 4

içerik kuralları - iletişim