2 senede öğrendiğim her şeyi sanki bu yaz unutmuşum gibi. Tıp öğrencileri arasında bir fransız gibi geziniyorum. Üzülüyorum da neyse bi daha görünce hatırlarım hepsini.
umarım uzman olduğumda geçeceğini düşündüğüm durum.bende bir konuyu okuduktan bikaç saat sonra oluyor maalesef.cidden can sıkıcı.
Her sınav sabahı hissettiğim durum. Kafayı yediğini düşünürsün, yanında arkadaşların son tekrarları yaparken o hastalık neydi diye düşünürsün ilk defa duymuş gibi. Ayrıca (bkz:Allah düşmanıma vermesin) dedirtir.
Öyle bir zaman gelecek ki, hepimiz ölmüş olacağız hepimiz.

İnsanların var olduğunu veya türümüzün herhangi bir şey yaptığını hatırlayabilecek tek bir insan evladının bile kalmadığı bir zaman gelecek.

Sizi beni bırakın, Aristotales veya Kleopatra'yı bile hatırlayan kimse kalmayacak.

Yaptığımız, inşa ettiğimiz, yazdığımız, düşündüğümüz ve keşfettiğimiz her şey unutulacak ve tüm bunlar, boşa olacak.

Belki o zaman yakınlardadır, belki de milyonlarca yıl uzakta ama güneşin çökmesinden sağ kurtulsak bile sonsuza kadar yaşamayacağız.

Organizmalar bilinç kazanmadan önce de vakit vardı, sonra da olacak. (Buraya katılmıyorum)

Eğer unutulmanın kaçınılmazlığı seni endişelendiriyorsa bunu görmezden gelmeye çalışmanı öneririm. İnan bana diğer herkes öyle yapıyor. (bkz:Aynı yıldızın altında)
balik hafizali biri olarak surekli yasadigim his. her sey unutulur tabi. Ölümler bile unutulur, fani olan her sey unutulur.