hocadan fırça yiyince gelen gülme isteği

kendimi tutmak icin cesitli sekillere girsem de tutamiyorum. hoca devam ettikce daha da artıyor
derste hocanın dediği "ulen ne kabız heriflersiniz, sizden bi cacık olmaz" laflarına gülmemizle gerçekleştirdiğimiz durum.
fırça yiyen başka birisiyse gelen gülme isteği şeklinde bende görülen olay.

örnek hikaye; kkka hastalığı ile ilgili bilgilendirme amaçlı bi ders vardı taaaa ben tıp 1 iken. bi patoloji uzmanı konuşmacıydı. "yakın zamanda suudi arabistanda ve sırbistanda bulunmuş bir kişide türkiyeye dönünce ateş başağrısı halsizlik vs vs semptomlar görünüyor, aklınıza ilk ne gelir?". internetten okuduğu yazılarla tıp1den doktor olan bir vatandaş bilgileri hocaya satmaya çalışır "bi şey diyemeyiz ki bunlar bi çok hastalığın ortak belirtileri". patolog sinirlenir "oğlum sibop musun sen suudi arabistan diyorum sırbistan diyorum azıcık dinlemeyi öğren doktor olacaksınız siz bak yarın kabzımal olmayacaksınız." tutamadım koyverdim kendimi. benle beraber 2 arkadaşım daha gülmeye başladı. diğer vatandaş ise hala kabzımal ve sibop isimleriyle çağırılıyor.
ortaokul 6.sınıftayız,ders ingilizce. ingilizce öğretmenimiz böyle kısa boylu minik bi kadın. derse geldi kimse ödevini yapmamış,niye yapmadınız diye soruyor bağıra bağıra,ben de tutamadım kendimi nedense alabildiğine pıskırıyorum gülmemek için yırtıyorum kendimi ama nafile. çünkü en ön sıradayım..( ve beklenen durum olur hoca beni dersten atar,ben acayip sinirlendim.( sınıfın en çalışkanıyım ya beni dersten nasıl atar diye düşünüyom)neyse o gün okul çıkışı hocanın evine gittik arkadaşla özür diledik falan,dedim hocam ben bazen kendimi tutamıyorum kusura bakmayın diye.
artık bastırmada pro olduğum dürtü. sunumumu yarıda kesip fırçaya başlayan hocaya bana arkası dönükken kıh kıh gülerek sınıfa korku dolu dakikalar yaşatabiliyorum.
kaç yaşında insanım fırça yiyip ağlayacak değilim heralde. dönemimden de büyük olduğum için çekilen fırçaları da üzerime alınmıyorum, belli ki tıfıllara göz dağı veriyorlar.
fırça azara dönüştüğünde kaybolan istektir. ancak gülmeyi seven biri olarak söylemeliyim ki bir vizit sırasında, ciddi bir ortamda gelen gülme isteği en tatlısı, en doğalı, en güzeli..
normalde sakin bir insan olsam da biri bana bu şekilde davranınca gülmek değil de bana bir şeyler oluyor,bir cesaret geliyor.bir kere sınav günüydü,yanlış sınıfa girmişim zaten stresliyim.asistan nasıl öğrencisiniz ya filan diye kızmaya başladı.ben de sert bir şekilde hocam sakin olur musunuz dedim.ben sakinim zaten dedi.ama sesi hiç de öyle değildi.sanki birbirimize trip atıyorduk.ortamda gerginlik hakimdi.allahtan önündeki listeye bakıyordu.kim olduğumu görmeden kaçtım oradan..belki normaldir belki de saygısızlık etmişimdir bilemiyorum.

içerik kuralları - iletişim