ölümle burun burunayken

birkaç hafta önce karşıdan karşıya geçerken otobüs şoförünün üzerime sürmesi sonucu camda kendi yansımamı görmem daha sonra otobüsün altına doğru bakarak acaba çok sürükler mi? diye düşündüğüm sırada aklıma gelen bir düşüncenin kendimi ileri savurmama sebep olmasıyla kurtuldum. evet ezilmedim verilmiş sadakam varmış. ama kurtulmama sebep olan düşünce biraz garibime gitmişti, hani olayı mı dramatize ediyordum bilemedim ama sonrasında hayvan saldırılarına maruz kalmış insanların bir araya gelip kendi hikayelerini anlattıkları sırada bir hanımefendi de beni aklımdan geçenleri söyleyince şaşırdım. demek ki bunu sadece ben düşünmedim acaba bu işte bir iş mi var diye aklıma takıldı sorayım dedim. otobüsün neredeyse altına girdiğim sırada aklıma gelen ilk şey annemle babamın ne hissedeceği oldu. oğullarının ölüm haberini aldıklarında ne hissedecekleri beni kurtardı. hiçbir anne baba böyle bir acı yaşamamalı diye düşündüm kendi anne babama böyle bir şey yaşatamazdım. bu sayede o hayat ölüm arasındaki ince çizgiyi aşmamı sağlayan adımı atmış oldum. oralarda bir yerlerde bu tarz şeyler yaşamış( ölümle burun buruna gelmiş) ve böyle bir şey düşünmüş birileri var mı merak ettim. sadece deneyimlerinizi benimle paylaşmanızı rica ediyorum. teşekkürler.
benim tam olarak yaşamadığım bir şey. çünkü hep uzaktan ölümle karşılaştım. hep ucuz atlattım bir şeyleri kedi gibi dokuz canlıyım sanki. bazen kaç canım kaldı diye düşünüyorum. ne zaman isyan etsem böyle uzaktan ölümle karşılaşırım sonra ya böyle olsaydı diye şükrederim. bazen günahlarımızın cezasını bu dünyada çekeriz bazen de yaşadıklarımız imtihandır. gelişmemiz için gönderilen olaylar silsilesi. hayat bir tuhaf. öğrenmemiş isek bazı olayları tekrar yaşarız. bazen kafamıza vura vura öğretir hayat bazı şeyleri.

içerik kuralları - iletişim