şiddet

liberter-politik etikte, agresyona bağlı olarak ahlâkîliği değişir. bireyin bedenî mülkîyetini ve özel mülkîyetini koruma amaçlı geliştirdiği defansif pozisyonda gösterilen şiddet bir haklı direnç ifâde eder, ahlâkîdir. şiddet ofansif olduğunda, yâni bireylerin mülkîyetlerine bir saldırı söz konusuysa gayriahlâkîdir, suç teşkîl eder ve defansif reaksiyon doğurur.

(bkz:non-aggression principle)

Küçükken abimi bilek güreşinde yenerdim. Tabiatı biraz zayıftı başlarda. Sonra bir gün, ergenlik zamanları, gel dedi bilek güreşi yapalım. Öyle bir güç yüklenmişti ki çocuğa, karşı koyacak bir güç uyguladığımı zannetmiyorum. Hafiften dehşete düşmüştüm.



O günden beri, eğer isterse beni kıvıra kıvıra dövebilir. Yapmaz tabii ki ama yapabilir. Herhangi bir erkek de yapabilir, bu arada kendimi savunmak için elime aldığım her türlü araç gereç de onun eline geçebilir. Ben de aynı üstün gücü bir kuşa uygulayabilirim mesela, belki bir kediye. Neden yapmıyoruz peki? Bu medeniyet mi yoksa insanlık mı, yoksa daha başka bir şey mi? Artık kullanmadığımız onca güzel kelimeden biri belki bunu açıklayabilirdi.



Şiddet, başka çözüm yolları olduğunu bildiğin halde seçtiğin yolsa eğer, karşındakine gücünün yeteceğini bildiğini gösteren bir eylem. Bir köpeğe kolayına havlamazsın. Ve eğer bunu yaptıysan kendini açıklaman gerekmez, kendini açıklama yolun budur çünkü. Hemen hemen sana eşit güçte olmayan bir şeye saldırdıysan suçlusundur. Hepimizin kullanabileceği kötü kaynakları vardır ama sınırlanırız. Bunun için gerekirse kendimizi eğitiriz. Kendini eğitememiş biri, kendinden küçük gördüğü her şeye karşı potansiyel suçludur, benim gözümde.