sözlükteki tek çevrimiçi kişi olmak

rahatsız edici bir durumdur. “bunu yazsam ne olcak? gene ben okuycam.” dedirtir.
ayrıca, sıkıntıdan türlü varyasyonlarını deneye deneye açtığım başlık. bütün kelimelerin yerini değiştirdim denedim, sanki hep anlatım bozukluğu var gibi geliyor, ya da ben nöbet sarhoşu oldum. *

edit: bari tek kalınca kendimi beğenmeme izin verin allahsızlar! *
ileride sözlük yazarlarının rastgelede denk gelip, okuyup şaşırdığı başlık olacaktır. vay be bir zamanlar sözlükte tek başına kalabiliyormuş yazarlar, oturup kendisiyle sohbet edebiliyormuş, şimdi her yer curcuna, özel alan istiyorum nidaları eşliğinde oftoya özenilecek. fakat bu aralar gerçekleştirmesi kolay.
benim de bolca yaşadığım ,yalnızlığın ve can sıkıntısının dibine vuruşumu gösteren olaydır.
sözlüğü sahipsiz bırakmayan kişidir aynı zamanda.
çevrimdışı takılıp hoşlandığı yazara usulca yaklaşanların yanında melek gibi görünmektir.

içerik kuralları - iletişim