tevazu

alçakgönüllü olma, kendini büyük görmeme.
kibir ve ahmaklıkla arasında çok ince çizgileri olduğuna inanırım.
bence insan kendini tanımalı ve kendini ne daha az ne de daha çok göstermeli.
kendini olduğundan fazla göstermek kibire girer, bahsettiğiniz sizi karşılayamayınca olduğunuzdan daha basit biri gibi görülürsünüz.
kendini küçük göstermek hem ahmaklık hem de nankörlüktür.
ahmaklıktır çünkü siz bir işi daha iyi yapabilecekken sırf kendinizi küçük gördüğünüzden hem daha basit işlerle uğraşırsınız hem de sizin yapabileceğinizden daha sığ işler ortaya çıkar.
nankörlüktür çünkü, allah'ın size verdiği nimeti sanki daha az vermiş gibi gösterip onun rahmetinin küçümsenmesine yol açarsınız.
günümüz insanında kalmayan bir duygu.

tevazu mu o da ne tam tersi yapılan iyiliği başa kalkan, göstere göstere yapan bir toplum olduk.

kimse aynada kendine bakmadan mükemmel sanıyor. oysa hepimiz kusurluyuz. tevazu göstermedikçe bu kusurumuzu kapatamayız.
gösterişten uzak olma hali, alçakgönüllülük. az bulunur ama bazı insanlarda gereğinden çoktur.
(bkz:kibirliye karşı kibir sadakadır) hadis şerif

cüneyd-i bağdadi hz. nin de bir sözü var:
“tevazu göstermeye çalışmak da kibirdir. çünkü kendinde bir varlık hisseden tevazu göstermeye çalışır. gerçek tevazu ehli, kendinde bir varlık hissetmez ki, tevazu göstermeye çalışsın. onun tevazuu tabiidir, yapmacık değildir.”
fazla tevâzunun sonu vasat adamdan nasihat dinlemektir demiş ibn-i haldun.

içerik kuralları - iletişim