tıbbı bırakmak

ilk senem ve onca çalışmama rağmen, imza attırmadan derslere devam etmeme rağmen, notlara ve çıkmışlara çalışmama rağmen büte kalarak şu an ilk kez ciddi ciddi düşündüğüm eylemdir.
ara sıra aklıma gelen, aileme tıpı bıraksam naparsınız diye sorup yokladığım, ama yapmayı hiç istemediğim bi eylem. yıl içerisinde çok çalışmaktan bunalıp bazen kafama bu gelir hep. ama bırakmayı, pes etmeyi hiç mi hiç istemem. böyle durumlarda yatağıma uzanır ve yıllar sonra yüzüme minnetle bakan hastalar\hasta yakınlarının suretlerini aklıma getiririm. içim umut dolar. o umutla son gaz devam ederim.
diğer insanlar için özellikle sınav dönemi akla sık gelen eylemdir.

tıbbiye bir gönülllük meselesidir. istemeden olmaz. eğer bir kişi tıbbı bırakıyorsa , kendisi için en iyisini yapıyordur.bırakmak büyük cesaret ister, kolay değildir. kişiyi özel bir durum sözkonusu değilse geri döndürmeye çalışmamak gerekir. evet, yaşadım da ordan biliyorum ;)

işin şakası bir yana 2. sınıfta okulu dondurmak için -aslında bırakmak için. cesaretim olmadığından önce dondurmak istedim- dilekçe vermiştim. dönem ikinciliydim. o zamanki hocalarım ne yapıp edip kalmamı sağladılar . ben yine de bu olaydan 1 ay sonra okulu bırakıp yaşadığım şehre döndüm .

sonrası mı ?
her sınav gecesi bırakcam ben bu okulu diye ağlayıp sınav çıkışı seviyorum ben bu işi ya diyerek noktaladığım düşünceler silsilesi.
  • /
  • 2

içerik kuralları - iletişim