tıbbiyeli itiraf

  • /
  • 89
uyuyamıyorum, ağlayamıyorum, yorgunum, kırgınım, çok şey düşünüyorum hiçbirini dile getiremiyorum ve bunlara sebep olan yakın arkadaşlarım (!) hiçbir şeyin farkında bile değil.
upuzuun zamandır yalnızım; kendimin seçtiği fakat bir o kadar da memnun olmadığım bir durumdayım.hiç bir arkadaşım ömürlük olmadı.hani şu birbirinin ciğerini bilen tiplerden.çoğunlukla sıkıldılar benden dümdüz bir insan olduğum için ya da okul bitince benimle de işleri bitti.yeni girdiğim ortamlarda da ha keza öyle. hiç kimseyle oturup paylaşabilecek bir şeyler bulamıyorum ya da takatim yok bilmiyorum.sevgilim varla yok arası bir şey zaten.(bkz:uzak mesafe ilişkisi)sevmeme ve onun da sevdiğini düşünmeme rağmen doğru düzgün bir şey konuşamıyoruz ya da konuşmak istemiyoruz ne ben ne o.daha da kötüsü onu bile içimdekileri söyleyecek kadar yakın göremiyorum.ailemi zaten hiç saymıyorum bile.onlarla bir ara aynı çatıyı paylaşmak dışında kendime hiç bir zaman yakın hissedemedim hiçbirini.o yüzden uzakta olsalar bile yokluklarını aramam.kendimi her şeyden izole ettim ama hiç kimsenin haberi yok.herkese mutluyum numarası yapıyorum.ama yaptığım hiç bir şeyden, hiç kimseden zevk almıyorum.bu dünyada benim için yaşamaya değer hiç kimse ve hiç bir şey yok.filmin sonunu da biliyorum sanırım.
uzak nedir? kendinin bile ücrasında yaşayan benim için gidecek yer ne kadar uzak olabilir? uzak; sevgili de değildir, ruhu her an yanımda gibiyken. kederli bir gülümseyiş ile aşkın ne olduğunu öğreniyorum durduk yere. aşk en uzağımdaki beni bulan, sarıp sarmalayan his. aşk, yüzünde eriyen karda bile uzaklardaki sevgiliyi hatırlamak. puslu bir aynada kendi yansımanı sevgilinin çehresine benzetmek. arada kilometreler varken uzakları yakın etmek..
kendimi çok mutsuz hissediyorum. en son ne zaman gerçekten mutlu hissettiğimi inanın ki hatırlayamıyorum. bu üzerinde yaşadığımız dünya çekilecek gibi değil. goethe'nin dediği gibi "hapishanenin duvarlarına iç açıcı resimler çizen mahkûmlara benziyoruz". yorgun hissediyorum bu yüzden firsat buldukça uyuyorum ama uyudukça daha çok yoruluyorum bu sefer. sahi şimdi ölsem mesela dünya ne kaybeder?

edit: galiba benim dertleşecek birine ihtiyacım var
başımı birinin omzuna yaslamak istiyorum. (bkz:boyun fıtığı)
arkadaşlarımdan ders çalışacağım diyerek ayrılmama rağmen kütüphanede sözlük/instada geziniyorum.
ritalin, concerta, medikinet gibi metilfenidat içerikli ilaçlarin cevremdekiler tarafından kullanımına teşvik edici davranışlar sergiliyorum
kendimi çok gereksiz hissediyorum. kendimi bildim bileli sürekli bu hissi yaşıyorum. diğer insanlar bir şekilde yaşıyorlar, bir kişilikleri var, ortaya koydukları somut şeyler var ancak ben hep hayal dünyasındayım. sürekli niye böyle yaptım cümlesini kuruyorum,keşke görünmez olsaydım ya da hiç olmasaydım diyorum. en kötüsü de artık hayallerimde bile bu durumu yaşıyorum.
uykusuz şekilde concerta 54 mg, cipralex ve gavisconu ardarda aldım sözlük korkuyorum
  • /
  • 89

içerik kuralları - iletişim