tıbbiyeli itiraf

  • /
  • 79
7-8 yıldır yapmayı düşünüp sonunda 2 ay önce cesaret ederek kulağıma ikinci küpe deliğini deldirmiştim. (neden bu kadar bekledim: kulaklarımı ilk kez annem bebekken deldirmiş, nasıl hissettirdiğini hatırlamadığım için çok acıyacak, kulağım kopacak falan sanıyordum) deliğin kapanmaması için küpeyi hiç çıkarmamam gereken süre doldu ve farklı küpeler takmak için onu çıkarmayı denedim. fakat çıkmıyor. birkaç gündür mütemadiyen deniyorum fakat arkasındaki kilit gibi olan minik küpe arkalığını çıkaramıyorum.


mutlu son: küpeyi çıkarabildim, teşekkürler türkiye
uzun süredir sözlükteki bir kullanıcının kim olduğuna dair tahmin yürütmekten kendimi alıkoyamıyorum.
10 metrekare odamda 12 tane kolanya, 7 pijama takımı, 10’dan fazla fincan var. erkek arkadaşlarım da dahil her zaman bulunduğum grupta üşümeyen tek kişi benim. eğer gerçekten ağlamak istersem ve nedense asla ağlayamıyorsam kurtlar vadisi- elif’in ölüm sahnesini izlerim. tek gözümü şaşı baktırabilmeyi amaçladığım bir gün yaşamıştım ve bunu başarınca baya mutlu olmuştum. taksicilerle -sadece türkiye’de de değil- gerçekten boş yapabiliyorum. bazen boş boş kendime perküsyon yapıyorum.
sanırım garip bir insan olduğum gerçeğiyle yüzleşmeye başladım.
pazartesi dahiliye sözlüm var ama ben notlarla değil de youtube'la sabahlamayı seçtim nedense. malign hocaların 'düzgün çalışmadan gelmişti 20 verdim' diye anlatacakları bir anıları daha olacak.
insan arkadaşlarını seçerken daima dikkatli olmalı, bense herkesi kendim gibi zannedip hataya düşüyorum.
şaşıyorum beni taşıyan dize
beyaz bir yorganla örtülen toprağın hala üşüdüğünü görmek içimi titretiyor.
ben şarkıları, türküleri, şiirleri hiç anlamıyormuşum. sevgiye, aşka dair sözleri sulu bulup, dinlemezdim bile. ama şu anda çok iyi anlıyorum.
sazlı çocuk, ne güzel güldün... bir daha hiç karşılaşmayacak olmak üzücü...
  • /
  • 79

içerik kuralları - iletişim