tıbbiyeli itiraf

  • /
  • 104
yaşamak istemiyorum aslında da hala hayata tutunuyor olmamın tek bir sebebi var. hani girdiğiniz filmin ilk yarısı rezalettir de çıkmak istersiniz ya, ama belki ikinci yarısı güzeldir diye düşünüp izlersiniz yine de. işte ben de kendi hikayemin sonunu merak ediyorum. iyi şeyler olacağı umudu beni ayakta tutuyor.
yarın göz stajı sözlü ve yazılısı var. pek umursamıyorum artık. yüzeysel olarak çalıştım düzgün bir hocaya denk geldikten sonra geçerim gibi. bugünkü esas mesele kardeşimin sağlık sorunları, inşallah başarılı bir operasyon geçirir.
fena sıçtım şimdi diğer komiteden 85 falan alsam anca kurtarırım mutsuzum
yine her şeyi boşladım. sınavlarım berbat okulum bitecek mi diye düşünürken bir de yalnızlık hissi nüksetmeye başladı, çok fena hemde. bu hisle nasıl başa çıkacağım konusunda hiçbir fikrim yok. mecbur kendi kendine geçmesini beklicez, başka çare yok.
aradığım şey ya burnumun ucundaysa ya ben göremiyorsam ?
galiba doktor olmak istemiyorum
çevrem kalabalık ben yalnızım be sözlük.
bir an.. sanki bizim suçtan, günahtan, cezadan ve pişmanlıktan kurtulduğumuz gibi.
hani böyle iç ısıtan bir an görürsün. kahkahalarla koşan bir kız çocuğu ve onu gururla, sevgiyle izleyen bir baba mesela. sonra yavaştan burnun sızlamaya başlar, gözlerin dolu dolu olur. bilirsin çünkü, asla o karenin bir parçası olamayacağını içten içe hep hissedersin. bulamadığın bir şeyin kaybını yaşarsın bininci defa.

bu yüzden nefretim var tüm o güzel sahnelere.
  • /
  • 104

içerik kuralları - iletişim