tıbbiyeli itiraf

  • /
  • 98
acil serviste çalışmak mesleki açıdan çok şey kattı fakat mesleğime bakışım konusunda çok şey aldı götürdü.
dönüp dolaşıp uğradığım bir başlık tıbbiyeli itiraf. ıçimi boşaltmak istedim bugün. kızgınım ben. yaşamımı görmeden bana laf edenlere, yaşamımı gördüğü halde bana saygı duymayanlara, 13 yaşından beri yurtta kalan bana şımarık ve ukala damgası yapıştıranlara. lisede yurtta kalanlar bilir. aileniz sizi kedi yavrusu gibi yurda bırakır ve bir daha ne toplantılara ne de başka bi şeylere gelmez. onların gözünden çıkmış yuvadan uçmuşsunuzdur. artık bir birey olmuşsunuzdur ve tüm sorunlarınızı kendiniz halledersiniz. aileniz size sadece para gönderir o kadar. ben lisedeki yurt anılarımı hatırladıkça ağlayan biri olarak şımarık damgası yedim daha yeni. kaba ve hoyrat olmakla suçlandım daha yeni. bunu söyleyen annem ve adı lazım olmayan birileri. beni en çok anlaması gereken kişi annem. bu kadarcık eleştiriyi bile kaldıramadım evet. çünkü ben öyle olmadığımı düşünüyorum. haklılarsa bile beni bu hale nelerin getirdiğini niye düşünmüyorlar? neler yaşadığımı niye sormuyorlar? neden ben kaba hoyrat şımarık ve ukala bi insan oldum peki? kendimi sümsük hissetirdiği için rapunzel gibi upuzun saçlarımı kısacık kestirdim ben. gören bi çocuk annesine 'anne bu abla mı abi mi?' diye sorduğunda gocunmadım kendimden. neden siz utanıyorsunuz benden?

hayır ben kaba ve hoyrat değilim. kim nasıl bi davranış tipi istiyorsa ona öyle davranıyorum.

hayır ben ukala ve şımarık değilim. karşımdaki ne görmek istiyorsa onu görüyor.

ben sadece benim. içinde naif, kırılgan, annesinden ilgi bekleyen utangaç ve salak bi kızım. beni kabullenmeni ve sevmeni bekliyorum anne. bak ben kendimi seviyorum her halimle...
  • /
  • 98

içerik kuralları - iletişim