yalnızlığın farkedildiği an

  • /
  • 9
içinize bir sıkıntının girdiği, birisi dokunsa ağlayacağınız andır. tabi bu genellikle birileriyle olmaya alışmış kişiler için geçerlidir. insanlardan sıkılınca misal ben, yalnız olduğumu fark ettiğim anda kendimi dansa veriyorum. :d
hapşırıp kendime çok yaşa dediğim an
benim için yıllar önceki bir andır.o zamandan beri farkındayım yalnızlığımın.
annem ve babam severek evlenmemişler.mantık evliliği yapmışlar.severek evlenmediler belki ama hiç sevmediler de birbirlerini.annem yıllarca hayatı boyunca yaptığı en büyük hatanın babamla evlenmek olduğunu belirtti yine de boşanmadı.babam anneme bir kez bile sevgi sözcüğü kullanmadı,hep adıyla seslendi,annem de babama.
liseyi yurtta okumama karar verdiler,daha başarılı olacağımı düşündüler,evim liseme 45 dakika olduğu halde.itiraz etmedim,evden bir kaçış yolu gibi geldi bana.zira son zamanlarda evdeki sessizliğe katlanamıyordum.amcam bize her geldiğinde gerilirdi.bir an önce gitmek isterdi.derdi ki"cenaze evi gibi burası,hiç bir ses yok."

zamanla sinirlendim aileme.başarılı bir öğrenciydim zaten.bunun için yurtta kalmama gerek yoktu.haftasonları eve gitmemeye başladım tepki olarak,sınava çalışacağım dedim.arkadaşlarım sorardı"evci defterini imzalamayacak mısın?" sonra imzalarım ben derdim ama hiç imzalamazdım.
yurtta haftasonu kimse olmazdı,herkes şehir içinde yaşıyordu zaten,evlerine giderlerdi.
koskoca katta üç kişi kalırdık.diğer iki kişinin eve gitmek için 22 saatlik otobüs yolculuğu yapması gerekiyordu çünkü.
o haftasonları asla geçmezdi.sabah erken kalkan ben tam 3 saat kahvaltı için beklerdim,tek başıma kahvaltı yapıp odama çekilirdim,sonrası koca bir hiç.
o haftasonları hissederdim yalnızlığı ilklerime kadar...

siz siz olun sevgili yazarlar sevmiyorsanız evlenmeyin.evlilik kutsal bir müessese.sadece saygı yetmiyor.belki size yetebilir ama çocuklara yetmiyor...
  • /
  • 9

içerik kuralları - iletişim