Yıllardır yaşadığım durum. Bu son yıl isyan ettim ama anladım ki ben insanlara alışamayacağım kolay kolay. O yüzdendir ki tek kişilik özel yurtta kalmayı tercih ediyorum.



İnsanlar sürekli benle alay ediyor gibi ya da bana uzaydan geliyormuşum gibi bakmasından tiksindim artık.



Evet herkes gibi olamadım ama sahte de olmadım. Beni kabul eden böyle eder artık.



Bu konuda ise en iyi söz yıldız tilbeden geliyor.

`biri hayatıma girince ben çıkıyorum`
yüzlerce kilometre uzaktaysanız ailenizle telefonla konuşup kapattıktan sonra aniden yüreğinize çökendir. kimse tarafından anlaşılamamak veya elde kahve aforizmalar yazmak değildir bakınız. yalnızlık sizi gerçekten seven bir avuç insandan uzak kalmaktır. yoksa yemişim sahte üniversite arkadaşlıklarını çıkarcı sevgilileri...
kişiden kişiye değişmekle birlikte, en büyük silahlarımdan biri olan anahtar kelime diyebilirim.
Ah ne varsa şiirlerde var. Son dönemde buruk bir ayrılık yaşadım. Böyle olunca insan daha bir keskin hissediyor yalnızlığı. Duygudurum cidden bozuluyor. Diğer yandan yalnızlık insana özgürlük hissi, her şeyi yapabilecekmiş, becerebilecekmiş hissini de veriyor. Aslında İnsanı geliştiriren ve güçlendiren yalnızlıktır. Yalnızlığı asla kabullenmemeliyiz ama bu süreçten geçiyorsak da biraz barışık olmak gerekiyor galiba. Zaten hepimiz yalnız doğduk ve yalnız öleceğiz. Neyse lafı fazla uzatmadan üstad ne demiş ona bakalım.



Yalnızlığın kadarsın

Yalnızlığın mis kokmalı

Yalnızlık dediğin büyük bir zindan

Dünyanın en kalabalık zindanı

Dinden imandan çıkarır

Ama öyle bir adam eder ki insanı

(bkz:bedri rahmi eyüboğlu)
İnsanı delirten, can yakan, hayal gücünü ve mutsuzluğu arttıran durum. Yanında olabilecekken olmayana da derinden sitem ettirir.