yorulmak

insanoğlunun sıkılmak gibi en çok şikayet ettiği şeylerdendir.her şeye karşı gelişebilen bir durumdur. okul, ders, yurt, çevre, konuşmak, yürümek, koşmak, yeri geliyor nefes almaktan yoruluyoruz ve en sonunda yaşamaktan. ha bir de kasta laktik asit birikimi falan onları da unutmayım. neler oluyor üstad , hani gençtik?
dertleri unutmak için denenebilecek iş.
yorgunluk dikkat dağıtır, hem iyi hem kötü anlamda.
bugün biz bu staja başlayalı 4 gün olmuş, dediğimde bütün grubun bana dönüp "şaka yapıyorsun!" demesi ile fark ettiğim durum. sanki yıllar olmuş gibi.

yorulduk sözlük, çok yorulduk.
dört yıl gibi gelecek dört gün daha var.
biri beni sahiplensin diye bekleyen barınak köpeği gibi gezip kuyruk sallayanlarınızdan yoruldum
viyana kapısı zorlayan osmanlı gibi size iyilik yapan birini görünce onu tüketene kadar zorlamanızdan yoruldum
hem aptal hem cahil olmanızdan yoruldum
put gibi taptığınız alışkanlıklarınızdan yoruldum
hayalkırıklığını kompanse etmekten yoruldum
saçlarımı dağıtıp eve gelip toplayana kadar oscarlık performans göstermekten yoruldum
kendi konforundan ödün vermemek için salak salak fikirleri savunanlarınızdan yoruldum
gün boyu gülüp eve gelince ağlayabilirim diye ertelemekten yoruldum..
varoluşu anlamlaştırmaya çalışmaktan, rüzgar yönü hesaplamaktan, bağırıp çağıramamaktan, sonrasını düşünmekten, ufak hesapların içine itilmekten, sabah mutlu uyanmaya çalışmaktan, gelecek kaygısı taşımaktan yoruldum
yoruldum amq şerefsizleri çok yoruldum
aşırı etkene maruz kalmak suretiyle duyarsızlaştım
rahat bırakın beni artık
yorulmasaydık hayatımız durağanlaşırdı. durağanlaşmak da ölüm demektir ancak. neden ölmek istiyoruz? yaşama dört elle sarılmaya çalışmak,çabalamak takdir edilesi şeyler. günün sonunda of bugün çok dayanıklıydım diye ağlamak yerine sevinmek gerekmez mi? evet. ama biz bunu yapamıyorsak biraz ara vermeliyiz. kendi istediğimiz şeyleri yapmalıyız enerji toplayıp geri dönmeliyiz. bu yoğunlukta imkansız olan şey tabi yazdıklarıma ben bile inanmıyorum. yapabilene helal olsun
artık şu dönem bitse de 10 gün de olsa dinlensem dedirten his. masamda onlarca pediatri slaytı, gözaltı morluklarım, başımda ağrı, sözlü stresi, içimde aile özlemi... bu tempo beni bu kadar yoruyorken mesleğe geçiş sonrası nasıl dayanacağım bilemiyorum :(
bu yıl hissettiğim duygudur tıp 4 gerçekten çok yoğun

içerik kuralları - iletişim