düşün ki o bunu okuyor

Gün gelir de bir gün "aşkım ilacını iç, saat gelmiş" mesajını atmazsın diye çok korkuyorum.Çünkü o kadar uzun zamandır her ne olursa olsun atıyorsun ki alıştım,alarm kurduğum günleri unuttum.

Sana soyleyecek cok seyim var saniyordum. Gunlerce seni gordugumde yapacagim konusmayi icimde tekrarladim durdum, ne aci ! Onun yerine tus calissaydim keske (*))

Ps, ne oldugunu merak etmis olanlar icin anlatayim. Yanindan gecip gittim, oyle.

Artık senin gibiyim sevgisiz ve özgür.

korkaklığımı mazur gör, ama bazen insan çok düşünmekten, tüm ihtimalleri zihnine sıralamaktan adım atma cesaretini gösteremiyor. Toplayamadığı cesaret kırıntılarıyla da daha çok "keşke" demeye mahkum kalıyor.

burda yazar olduğunu biliyorum engelimi aç bişey dicem

Senin yüzünden düzgün ve şefkatli bir sevginin olabileceğine aklım ermiyor. Beni sevme potansiyeli olan herkeste bir çıkar ya da bir çirkinlik arıyorum. Dengemi bozdun ama üstesinden gelebilirim.

15 haziran'da okullar geri açılıyormuş. bakalım bu kez bir şeyler değişecek mi? Karantina aklımızı başımıza getirmiş mi?


edit: okul bitti. gözün aydın.

Biz şansımızı çoktan kaybetmişiz kendi mutsuzluğumuzda boğuluyoruz her gün

Tek bir kötü söze, olaya daha gücüm kalmadı. Kaldıramıyorum, yaşarken öldürdünüz beni el birliği ile neden fark etmiyorsunuz? Neden beni biraz olsun bırakmıyorsunuz? Huzurlu bir aile, ev, sorunsuz bir okul ve uyku istiyorum çok mu?
Sürekli kavga,ağlama sesi duymaktan bıktım. Ne olur rahat bırakın artık beni.

“Ben sana üşüyorum diyorum sen kar ne güzel yağıyor diyorsun”