tıbbiyeli itiraf – Tıbbiyeli Sözlük
müzik yapmayı seviyorum, bu gece bir kafede kendimizi geliştirmek adına amatör biçimde müzik yapıyoruz. yani düzenli bi para alma durumu da yok ortada aslında şimdiye kadar da 50-60 lira arası bir miktar kazanabildik arkadaşımla. ama mesele para değil şimdilik, cidden bulunduğum ortamdan inanılmaz derecede keyif alıyorum. insanların sizi dinlemesi sizden şarkılar istemesi size eşlik etmesi iyi hissettiriyor. bir sesine sağlık sözü yeterli oluyor, en nihayetinde bundan 2 ay önce birilerinin karşısında böyle müzik yapamıyordum lakin artık, sahne heyecanını yendiğimi düşünüyorum. kars gibi küçük bir yerde böyle şeyler yapabileceğimi düşünemezdim ama beklediğimden daha güzel ve samimi bir şehirde yaşıyorum...
"Ne kadar vaktimiz var?" diye sormuştum sana.
Gözlerin ruhumu delip geçiyorken "Çok.." diyebilmiştin sadece, güzel başını sallarken o gece..

Aslında birbirimizin olduğumuz son anmış, bilmiyordum.
Bir insan ya üretecek, ya öğrenecek, ya da öğrendiklerini aktaracak. Başka bir şekilde hayata tutunmanın mümkün olduğunu düşünmüyorum.
fakültedeki çalışma odamı yıllardır ben siler, süpürür, temizlerim. bundan hiç utanmam, sıkılmam, biri görecekmiş vay efendim laf edecekmiş ya da ne bileyim fiyakam bozulurmuş filan umurumda dahi olmaz.
bölümümüzün temizlik işlerinden sorumlu teyzesi ne zaman beni odamı temizlerken görse utancından yüzü kızarır, alnındaki çizgiler belirginleşir, şekilden şekile girer, mahcup olur, başını öne eğer. ''yapma etme oğlum ben temizleyeyim'' der.
viledayı elimden almaya kalkışır. ben ise ısrarla iki elimle vileda ucuna yapışır, onu benden almasına müsaade etmeyip, olur mu teyzem benim, ben temizlerim kendi odamı derim.
bu tutumum başkalarına garip geliyordur biliyorum ;ama benim kirlettiğim odayı benden başkasının temizlemesini vicdanen kaldıramam. hizmetli olup, görevi temizleme işi de olsa durum değişmez.

o değil, odamı temizlerken kapı aralarından meraklı gözlerle beni izleyip, kikirdeşen asistan hanımlar, hocalar, hocalarım siz eli vileda tutan erkek görmediniz mi hiç?
sözlük çok ilginç bir olay yaşadım bugün.

yaklaşık 70-80 öğrencinin olduğu bir amfide öğrencilere ders anlatırken konu bir anda charles darwin'e gelmişti. amfinin orta sıralarında oturan bir öğrencinin el kaldırdığını gördüm ve dikkatimi oraya çevirdim.

kıvırcık saçlı esmer bir erkek öğrenciydi.

ayağa kalkıp soru sormak için izin istedi. müsaade ettim. sor dedim.

hocam biliyorum belki kızacaksınız ;ama çok merak ettim de charles darwin'in boyu kaç cm'di, bilginiz var mı bu konuda? dedi gülümseyerek.

amfide bulunan herkes kahkahayı bastı, ben ise içimden bastım. inanılmaz bir uğultu oluştu amfide. soru soran kişiyi dürttüler, bu nasıl soru kanka böyle dedi yanındaki arkadaşı, o ise aldırış etmedi, bana bakıyordu gülümseyerek. dersi kaynatma kanka diyen de oldu arka sıralardan. dediler demesine de hep gülerek...

ben ise bir süre soluklandım, ardından sessiz olun diye bağırdım tatlı sert bir tonla.

lakin hala gülmelerin ardı arkası kesilmiyordu.

o an öyle karmaşık düşünceler geçiyordu ki içimden.

şimdi bu dersi kaynatan şapşiğe ne cevap verecem diye kendi iç hesaplaşmamı veriyordum adeta. soruya cevap veremedim doğal olarak.

fakat ağzımdan bir sözün çıktığını hatırlıyorum: ''daha önce hiç böylesine kıl bir soru ile karşılaşmadım arkadaşlar.''

bu cevabıma yine kahkaha attılar. bu sefer ben de sesli gülmüştüm.



''sorsam babanın boyunu bilmezsin, gelmiş burada darwin'in boyunu merak ediyorsun be olum'' diyemedim yüzüne o an ;ama keşke deseymişim ulan. içimde kaldı bak.



dip not: bu arada darwin'in boyu 182 cm civarıymış. google sağ ol be.
Yüzüme gülüp başkalarının yanında nedenini anlayamadığım şekilde beni kötülemeye çalışan bir insana fazla değer verdiğimi farkettim o kendine çeki düzen vermezse ben tavrımı değiştireceğim
Yoruldum sözlük. Çevremdeki insanlar teker teker azalıyor. Nerede yanlış yapıyorum anlamıyorum. gerçekten bunun tek sebebi ben miyim? bu kadar kötü bir insan miyim gerçekten? Bilmiyorum..

Sanırım farkında olmadan yanlış yapıyorum. En kötüsü dönüp baktığımda yaptığım yanlışları göremiyorum. Durup dururken oluyor her şey. Ne olduğunu anlamadan konuşmayı kesiyorlar.Tavşan dağa küsmüş dağın haberi olmamış, aynı o hesap. Bende saf gibi gidip konuşuyorum selam veriyorum karşılık gelmeyince 'naptım yine ben' oluyorum Sonrada gidip 'hayırdır ne oldu' da demiyorum çünkü gücüm yok. Çünkü insanlarla uğraşmaktan, bencilliklerinden, hep ben yanlış olmaktan yoruldum.. Çok canımı sıkıyor bu durum, kimseye de anlatamıyorum derdimi, anlamıyorlar.

Ama sanırım en büyük yanlış benim
Yaklasik iki hafta sonra 5. Sinif bitiyor. icimden deli gibi aglamak geliyor be sozluk. Sozlu sinavlardan, slayt okumaktan, ders calismaktan, gerim gerim gerilmekten, her sabah erken kalkmaktan cok sikildim. Gercekten cok. Her sabah soverek geldigim okul bitmek uzere. Eminim seneye de cok hizli gececek, nasil oldugunu anlayamadan hop mezun olmusum. Gecen senelerimin kiymetini bilememisim, arkadaslarimla yeterince zaman gecirememisim, hep ders ders ders gozlerim baska sey gormez olmus. Ogrenciligimi yasayamamisim sanki. Okulda yeni tanistigim insan sayisini da cok arttiramamisim. Silik bi karakter gibi geldim ve oyle gidicem sanki. Kimse beni hatirlamicak, hocalardan zaten beklentim yok ama belki alt donemlerden olabilirdi. Bilmiyorum gelecek senenin is yukunden de korkuyorum. Nobetler bi yandan tus calismak bi yandan hocalar filan filan. Diyorum ki bari bunun tadini cikar. Sonra cok pisman olcaksin.. daha dun gibi aklimda anatomi kitaplarini parcalamak isteyisim filan filan.. iyice duygusallastim gidip agliyim biraz daha.. bu yaziyi okuyan alt donemler varsa okulun tadini cikarin.. nefret ede ede gelseniz de bi gun bitecegi icin uzuluyorsunuz...
çin'de yapılacak olan bir uluslararası kongreye davetli konuşmacı adı altında bir davetiye mektubu aldım. çok heyecanlandım sözlük. gerçi biraz da endişe etmedim değil. çünkü bir avrupa ülkesine gitmiyorsun sonuçta. çin'den bahsediyoruz. bir uzak doğu ülkesinden...



oturduğum yerden bana yazılmış olan davet mektubunu birkaç kez daha okudum. mektup iyi bir ingilizce ile yazılmıştı. çok içtendi.





ardından bir an düşüncelere dalıp, kendimi çin'deymişim gibi hayal ettim. bir şehirde yürüdüğümü hayal ediyorum. adını bile bilmediğim bir şehir. yürüyorum ama caddeler meydanlar insan seli. birbirinize dokunmadan geçemiyorsunuz.

olacak iş değil. çekik gözlü insanların yanında kabak gibi sırıtacağımı bile düşündüm, düşünmez olayım. haklıyım. onların yanından geçerken bana ufaktan bir bakış attıklarını görüyorum. acaba o insanlara nasıl görünüyorumdur?



neyse hayali bir şehrin kaldırımlarında yürümeye devam ediyorum. dillerine dair en ufak bir kelime bilmişliğim yok. başımı kaldırsam tabelaların üzerine düzgünce yazılmış olan şekilli şukullu onlarca yazı.. acaba ne demek istiyorlar ??



neyse hayallerimden sıyrılıp gerçeğe döndüğümde, hemen telefona sarıldım. babamı aradım lakin telefona annem çıkmıştı.

çin'de yapılacak olan kongreye davetli konuşmacı olarak seçildiğimi anneme söyledim.

ancak annem çin'e gitmeme sert bir dille karşı çıktı ve ardından

'sen acından ölürsün orda' dedi.

annemin bu sözü karşısında avalladım kaldım. düşüne düşüne bunu mu düşünmüştün şimdi ?!

insan motive edici bir şeyler söyler. oğlu ile gurulanır, mutluluk duyar ne bileyim!



gerçi farklı bir kültür gözümü korkutuyordu. bir bahane arıyordum gitmemeye. anneee bu sözün ilaç gibi geldi. ne yalan söyleyeyim.



iyi de, ben adamlara şimdi ne cevap vereceğim ana ?