tıbbiyeli itiraf – Tıbbiyeli Sözlük
iki tane arkadaşım var birisi benim hatunun kankası diğeri okuldan. bu iki sapoğlu sapın yanlızlıkla ilgili kafa açmasından bıktık sevgilimle. benim arkadaşa kız fahriye evcen'e benziyor deyip oltayı attım, kıza da benim bir arkadaş var fahriye falan filan anlattım. yüzü asıldı ama neredeyse teşekkür etmek için elimi öpecekti. deli midir nedir? neyse haftaya dörtlü buluşacağız bakalım. umarım çıkarlar çünkü çiftlerin yanındaki üçüncü tekil saplardan gına geldi artık, başbaşa bir vakit geçiremedik....
İtiraf ediyorum: Bu başlık altına kendi olumsuz hislerimi betimleyen bir sürü şey yazıp yazıp siliyorum. Hiç birisini "gönder" demiyorum. Biliyorum ki, gönder dediğim an kendimi daha da güçsüz hissedeceğim.
Hayatımda bir şeyler hatta çok şeyler değişiyor ama söz sahibi olmaya mecalim yok. Sadece izliyorum. Kendime hayrım yok şu an, başım ağrıyor.
Manevi yönden bomboş bir insanım. Ne insan hayatinin kutsal olduğuna inaniyorum ne de birilerine yardim etmek istiyorum. Acaba farkli biri olsaydim tıp daha kolay olur muydu?
ne zaman gitmeli ne zaman kalmalı bunların ikisinide yapmaya cesaretin yoksa insanın çıkış yolunu nasıl bulmalı?
Eskiden kedi kopek fotosu favlayanlari pek anlamazdim ama artik ben de kucuk bi puppy lover'a donustum. İnanilmaz tatli geliyorlar yav. Gunluk dertlerimden onlari izleyip benim de boyle kopeklerim olsa diye hayal kurarak kurtuluyorum..
stalk yaparken çok geriliyorum sözlük, ya yanlışlıkla beğenirsem filan diye. o yüzden twitter'da fav butonuna en uzak noktalara dokunmaya çalışarak alttaki tweetlere bakıyorum (*). o derece bir gerginlik.

bunun sebebi de bir keresinde... neyse o da başka bir itirafa kalsın.
tıpta başarısız olduğumu hissediyorum sözlük. zor mezun olacağım bu okuldan bütler olmasa mümkün değil mezuniyetim.
acaba meslek hayatımda da derslerimdeki bu başarısızlık devam edecek mi? acaba bir insanın canına mal olacak mıyım? bunların en başında bu mesleğim duygusal travmasıyla baş edebilecek miyim sözlük?
ben kendimi iyi bir insan olarak tanımlarım duygusal bir insan olarak tanımlarım
işin 2 boyutu var, ya bu duygusallıktan ödün vereceğim köreleceğim zamanla hastası ölürken gülen bir insan olmak da istemiyorum. ya da aklımda sürekli bu mortaliteler morbiditeler kalacak ve hiç gülemeyeceğim.
hangisi doğru sözlük? hayat devam ediyor demek mi kendi hayatına bakmak mı?
yoksa 38 yaşında meme ca'dan ölen kocasınü ağlarken gördüğün ortaokulda bir küçük kızı olan anneyi düşünüp gülememek mi ?

Edit: bugün derste tabiri caizse ateş ettim tıpta başarısızlık konusunda ilerleme kaydettiğimi düşünüyorum
Yavaş da olsa evet. Yani evet heralde(*)
bi konuyla ilgili eğer kötü hissediyorsam genelde olabilecek en kötü ihtimal başıma geliyor ya da iyi hissediyorsam tam isabet olumlu şeyler oluyor. dakikası dakikasına yetişmek gibi . değişmez. sınırları zorluyorum galiba.
bunun bi adı yoksa kendi adımı vermek istiyorum. (*)
36 haftalıkken doğan bir prematüre olduğumu , sadece ilk iki ay anne sütü icip sonra inek sütüyle beslendiğimi, doktorun alalım bunu doğması senin icin de tehlikeli demesine ragmen annemin ısrarla dogurmak istedigini pediatri stajındayken ögrendim sözlük. Canım anam beni severken bosuna iyiki dogurmusum demiyomus (*)