bayram ziyaretleri yıllardan beri belki de elimizde kalan son güzellik.hangimiz çocukken şeker topladığı günleri özlemle anmıyor, hangimiz çocukken bayram ziyaretlerinde masanın üstünde duran çikolata paketine bakıp ah verseler hemen de yesem diye düşünmedi, verilen şekerlerin güzelliğine sevinmedi, ev sahibi ikinciyi almasına izin verince mutlu olmadı, babasının aldığı şekerleri kendisiyle paylaşmasına sevinmedi? sırf ilerde çocuğum o şekerleri çantasına attıkça gözlerindeki mutluluğu görmek için bile akrabalarımı ziyaret edebilirim. bu güzel anıları biriktirsin, şekerleri çantasına atarken her seferinde anı torbasına birer de anı atabilsin diye ilerde akrabalarımı çok yorulsam bile gezeceğim. tıp muhabbetleri de bir süre sonra azalıyor zaten. baklavayı da '' hatrım için bir tane daha ye'' çalışmaları misafirperverlikten diye düşünüyorum, beni rahatsız etmiyor. bu yüzden bayram ziyaretine gitmemek sevmediğim bir eylem..