heidi

johanna spyri'in, 53 yaşındayken yazdığı bir çizgi film. en sevdiğim, doğal, samimi bir çizgi filmdir.
küçükken neden ayakkabı giymiyor diye merak ederdim. sonradan nedenini öğrenince içim acıdı..

verdingkinder “sözleşmeli çocuk” demek. belki de daha fazlası..

alp’ler, peynir ve çikolatadan sonra isviçre’nin simgelerinden biri de heidi'dir. kırmızı yanaklı, basit elbiseli, hiç yorulmadan herkesin yardımına koşan, çıplak ayaklarıyla anlatılır öykülerinde. çizgi filme baktığımızda, büyük babası ve arkadaşı peter’in ayakkabılarının olduğunu görürüz. heidi ise taşların üzerinde ve soğuk havalarda hep çıplak ayak koşar keçilerin peşinden.

heidi doğaya, insanlara, hayata alpler’in öksüz kızının gözüyle bakmamızı sağlar. bütün verdingkinder’lerin çocuk dünyalarına ve duygularına dikkatimizi çeker. heidi, isviçre toplumsal tarihinde hatırlanmak istenmeyen bir gerçeğin simgesidir. heidi çıplak ayaklıydı; çünkü çıplak ayaklar, erkek ya da kız bütün “köle çocukları” diğer çocuklardan ayıran keskin uçurumun simgesiydi.

1789'da isviçre’de 14 yaşından küçük çocukların fabrikalarda çalışmaları yasaklandı. ama çocuk sömürüsü için yeni bir kapı açıldı ve isviçre, 18. yüzyılın sonundan 1960’ların başına kadar çocuk emeği sömürüsünün örneğine az rastlanan bir biçiminin uygulama alanı oldu. devlete borcu bulunan, boşanan çiftlerin, fakir ailelerin çocukları, yetimler, ailesi cezaevinde olan ya da suç işleyen çocuklar, devlet ve kilise aracılığıyla, çalıştırılmak üzere başka ailelerin yanına yerleştirilmiştir. 1974'de bu uygulama yasayla kaldırılmıştır. papazların önderliğinde ailelerden toplanan çocuklar çiftliklere kiralık olarak verilmiş. şehirlerde kurulan çocuk pazarlarında, dört yaşındaki çocuklar bile, ev ve çiftlik işlerinde çalıştırılmak için satışa çıkarılmıştır. bu andan itibaren, çocukları arayan, sorunlarını dinleyen, tecavüze uğradıklarında ya da işkence gördüklerinde sahip çıkan olmamıştır. çünkü toplumun gözünde onlar, suç işleyen, boşanan, fakir düşmüş ailelerinden kurtarılmış çocuklardı.

bunun bir tür kölelik sistemi olduğu kabul edildikten sonra bile, uzun zamanlar isviçre konuşmaktan dahi kaçındı ve üstü örtüldü.

ancak birkaç yıldır isviçre toplumu bu gerçekle yüzleşmeye çağrılıyor. çünkü bugün yaşayan köle çocuklar, o dönemin hiç olmazsa vicdanlarda yargılanması yönünde güçlü bir kamuoyu baskısı oluşturdular.

özellikle 1998 yılından itibaren olten’da yaşayan birkaç tarihçi bu gerçeğin konuşulmasını sağlamıştır. yaşayan bütün verdingkinder’lere veya yakınlarına ulaşmak için çalışmalara başlamışlardır. yapılan sergiler, konferanslar, açık oturumlar ve sanatsal çalışmalar işe yaramıştır.

bu etkinlikler sonucunda 11 nisan 2013’ de devlet resmi olarak özür diledi. ayrıca 2014 yılında parlamentonun önünde yapılan protesto gösterisinde verdingkinder ve yakınları maddi tazminat da
istediler.

https://www.evrensel.net/haber/104723/3-gunde-200-bin-kisi-bu-sorunun-yanitini-okudu

içerik kuralları - iletişim