bu yaşıma kadar içimde hep bir pürüzsüzlük isteği vardı. fevkaladenin fevkinde hissiyatlara sahip olmalıydık. olmamız gerekiyordu sanki. tüm yaşadıklarımızı en derinimizde yaşamalıydık ki öyle hislerle hatırlanalım. kurduğum pürüzsüz hayallerin bana haksızlık olduğunu fark ediyorum sözlük. insan öğrenmeli, tüm zıtlıkları tüm siyahları beyazları hatta çoğu zaman daha çok can yakan grileri bile öğrenmeli. bendeki bu meyle sebep olan her şeyden kurtulmaya çalışıyorum. kendini gerçekleştirmek budur belki de.