belki okuyunca hay senin derdini lanetleyeyim diyeceğiniz cinsten bir itiraf olacak belki ama en azından bir yerlere yazmak istiyorum sözlük.
yaşadığım günler bana giderek daha boş geliyor, önceden sürekli hayaller kurardım, istediğim şeyler olurdu ama artık hayal bile kurmuyorum. hayattan bir beklentim yokmuş gibi hissediyorum. beklentileri çok yüksek tutup hayal kırıklığı yaşamayayım derken sıfır beklentiye yaklaştım diyebilirim ve bu durum cidden insanı umutsuzluğa ve sevgisizliğe sürüklüyor. sanki çevremdeki insanları sevmiyorum, onlara bir şey olsa umursamayacakmışım gibi geliyor. mesela bir amcam vardı, geçenlerde vefat etti. onun evinin önünden geçiyorum onun olduğu yerlerde bulunuyorum ama hiçbir şey hissetmiyorum. bundan 5 sene önce filan ölseydi sanırım çıldırırdım. ama giderek duygusuzlaştığımı ve olaylara daha az tepki verdiğimi fark ediyorum.
içimde doğru dürüst hissettiğimi düşündüğüm sadece öfke duygusu kaldı. sürekli olarak birilerine veya bir şeylere öfkeleniyorum. sürekli olarak eleştiriyorum, herkesi yadırgıyorum. sonradan çok pişman olsam da o an insanları aşağı görüyorum kendimden. yani ben bu mutsuz, umutsuz halimle o mutlu insanları neden eleştiriyorum ki? bırak insanlar o basit şeylerden mutlu olmaya devam etsin. sanırım ben de mutluluk istiyorum, o insanlar gibi olmak ve en azından bir şeyler için çabalamak istiyorum.
sevgisizliğe dönecek olursam, insanları sevmekten korkuyorum artık. ve de birilerini sevme konusunda artık çok seçici olduğumu düşünüyorum. yani lisedeki gibi aptal, kör aşık olamayacağım hiçbir zaman. çoğu zaman "gerçek"lerle ilgileniyorum. gerçek, benim hayatımın merkezinde şu an ve onu görmeye başladıkça her şeye ve herkese temkinli yaklaşıyorum. umarım bu buhranlı günlerimi atlatırım, belli mi olur belki bana bu lafları yedirecek bir insan çıkar karşıma. yeniden aşık olurum. herkese iyi geceler diliyorum.
yaşadığım günler bana giderek daha boş geliyor, önceden sürekli hayaller kurardım, istediğim şeyler olurdu ama artık hayal bile kurmuyorum. hayattan bir beklentim yokmuş gibi hissediyorum. beklentileri çok yüksek tutup hayal kırıklığı yaşamayayım derken sıfır beklentiye yaklaştım diyebilirim ve bu durum cidden insanı umutsuzluğa ve sevgisizliğe sürüklüyor. sanki çevremdeki insanları sevmiyorum, onlara bir şey olsa umursamayacakmışım gibi geliyor. mesela bir amcam vardı, geçenlerde vefat etti. onun evinin önünden geçiyorum onun olduğu yerlerde bulunuyorum ama hiçbir şey hissetmiyorum. bundan 5 sene önce filan ölseydi sanırım çıldırırdım. ama giderek duygusuzlaştığımı ve olaylara daha az tepki verdiğimi fark ediyorum.
içimde doğru dürüst hissettiğimi düşündüğüm sadece öfke duygusu kaldı. sürekli olarak birilerine veya bir şeylere öfkeleniyorum. sürekli olarak eleştiriyorum, herkesi yadırgıyorum. sonradan çok pişman olsam da o an insanları aşağı görüyorum kendimden. yani ben bu mutsuz, umutsuz halimle o mutlu insanları neden eleştiriyorum ki? bırak insanlar o basit şeylerden mutlu olmaya devam etsin. sanırım ben de mutluluk istiyorum, o insanlar gibi olmak ve en azından bir şeyler için çabalamak istiyorum.
sevgisizliğe dönecek olursam, insanları sevmekten korkuyorum artık. ve de birilerini sevme konusunda artık çok seçici olduğumu düşünüyorum. yani lisedeki gibi aptal, kör aşık olamayacağım hiçbir zaman. çoğu zaman "gerçek"lerle ilgileniyorum. gerçek, benim hayatımın merkezinde şu an ve onu görmeye başladıkça her şeye ve herkese temkinli yaklaşıyorum. umarım bu buhranlı günlerimi atlatırım, belli mi olur belki bana bu lafları yedirecek bir insan çıkar karşıma. yeniden aşık olurum. herkese iyi geceler diliyorum.