Bi sorun var. Ya etrafımdaki insanlar gelecek hayallerinden planlarından bahsediyor.evlilik, tatil, emeklilik falan işte. 40 yıl sonrayı bile hayal edebiliyorlar. Ben düşünüyorum, olmuyor. Bi bulanıklık, bi belirsizlik. Yok, birkaç yıldan öteye gidemiyorum. Sanki yaşamam gereken süreyi dolduracakmışım gibi. Bi de şeyi fark ettim ben, insanlarla kurduğum diyaloglar o kadar boş ki, sadece o ânı geçiştirmek için cevap veriyorum. Sonra yalnız kaldığımda düşünüyorum sözlerimi ama yok yani elle tutulur hiçbir şey yok. İnsanlara cevap verdiğim anlarda bile aklımda başka düşüncelerin dolandığını fark ediyorum. Sonra kendimi kötü hissediyorum karşımdakinin söylediklerine odaklanmadığım için. Sanki değer vermiyormuşum gibi. Umarım geçiştirdiğimi anlamamıştır diyorum. Hâlbuki o an bunu istemli yapmıyorum