Çok fazla düşünüyorum her şeyin mükemmel olmasını bekliyorum kendimde. Her şey mükemmel olmayınca da bunalıma giriyorum. Beğenmiyorum kendimi ne ruhumu ne aynadaki halimi. Her şeyime bir kulp buluyorum. Sürekli daha iyisi olabilirim diyorum olmak için çabalamıyorum garip bir insanım. Seslere toleransım çok düşük dün çekirdek yüzünden ağladım. Her geçen gün artıyor böyle şeyler. İlerde bir aile kurmayı son zamanlarda istemeye başladım ama başka biriyle aynı yatakta uyumayı düşününce göğsüm daralıyor. Peki anne olabilecek kadar sabırlı mıyım? Özverili miyim? Mükemmelliyetçiliğimi çocuğa da yansıtacağım o da böyle olacak. Mükemmelliyetçilik ne kadar iyi biriyim kötü özelliği değil gerçekten başa bela bir şey. Ve ben çok düşünüyorum.