saçma sapan uzun bir yazı sadece içimi dökmek istedim okumanız zaman kaybı olur
son 8 yıldır delirdiğimi hissediyorum yavaş yavaş ve her seferinde henüz değil diye ileri bir tarihe atıyorum ama yaşadıklarım hissettiklerim tarihi tekrar öne çekmeme sebep oluyor artık korkmuyorum yüksekten geçmişte 5 katlı bir binada balkon kenarına gidemezdim şimdi umrumda değil o uçta durmak yalnız kalmaktan korkmuyorum gece dışarda kalmaktan ya da hayvanlardan kalabalık bir grup önünde konuşma yapmaktan
korkularını yenmek iyi bir şey diye düşünürdüm değilmiş korkularını kaybettiğinde keyif aldığın şeyleri de kaybediyorsun tatlı yemek yeni bir insanla tanışmak sevişmek sürükleyici bir kitap okumak bunlardan aldığınız keyif giderek azalıyor sanırım her geçen gün ölüyorum sonra diyorum ki bugün değil kalk toparlan her sabah 7 de uyanıp güne başlıyorum yeni kararlar yeni görevler peki gecesinde ne oluyor yalnız kalınca duvarlarla konuşan bir hunili amuda kalkıp düşen düştüğü için kendine gülen sokaktan geçen insanları izleyip onlara zavallı gözüyle bakan bir hunili her gün yeni bir şeyler öğrenmek istiyorum sonra gereksiz olduklarını düşünüyorum belgeseller izliyorum sonra bundan banane amına koyum deyip kapatıyorum sonra bu bilgilere ihtiyacım yoksa siktirip gidip öleyim ben diyorum sonra yaşamak istediğimi hissediyorum onu da yapamıyorum
hayatınızın en güzel anını yaşadıktan sonra ölmek istemez misiniz peki en güzel anın o an olduğuna nasıl karar verirsiniz ben geçenlerde neredeyse o kararı veriyordum saat akşam 8 civarı kampüsün göletinde çimlere uzanmışım gökyüzü hafif kızıl yıldızlar gözükmüyor ama bulutların o kızıllığı sizi tatmin ediyor yanımda 10 yıldır sigara içen bana sigara yakmayı unutturacak kadar aklımı başımdan alan birisi var tam dibime uzanmış bir kitap çıkardı okuyayım sana diye en son ne zaman birisi bana kitap okumuştu hatırlamıyorum bile olur dedim başlarda dinlemiyordum gökyüzüne bakıp düşüncelere dalmak daha hoştu ancak fark ettim ki ısrarla okumaya devam ediyor arada kelimeleri yanlış okuyor sonra göz ucuyla takip etmeye başladım okuduğu yerleri güzel bi anı anlatıyordu kitapta da peki benim o an yaşadıklarım hayatımın en güzel anı mıydı bundan daha güzeli olabilir miydi bu soruyu yıllar önce ilk cinsel deneyimimde de sormuştum ama bu sefer hissettiklerim ondan çok daha farklıydı peki bu en güzel zamansa bundan sonrasını yaşamaya gerek var mıydı bunları düşünürken birden kalktım yerimden hadi gidelim dedim çünkü daha fazla düşünürsem sonrasında yaşamak için bir sebep bulamayıp intihar ederdim en zirveye çıktığıma ikna olmak yaşamak için bir sebep bırakmaz bana.
son 8 yıldır delirdiğimi hissediyorum yavaş yavaş ve her seferinde henüz değil diye ileri bir tarihe atıyorum ama yaşadıklarım hissettiklerim tarihi tekrar öne çekmeme sebep oluyor artık korkmuyorum yüksekten geçmişte 5 katlı bir binada balkon kenarına gidemezdim şimdi umrumda değil o uçta durmak yalnız kalmaktan korkmuyorum gece dışarda kalmaktan ya da hayvanlardan kalabalık bir grup önünde konuşma yapmaktan
korkularını yenmek iyi bir şey diye düşünürdüm değilmiş korkularını kaybettiğinde keyif aldığın şeyleri de kaybediyorsun tatlı yemek yeni bir insanla tanışmak sevişmek sürükleyici bir kitap okumak bunlardan aldığınız keyif giderek azalıyor sanırım her geçen gün ölüyorum sonra diyorum ki bugün değil kalk toparlan her sabah 7 de uyanıp güne başlıyorum yeni kararlar yeni görevler peki gecesinde ne oluyor yalnız kalınca duvarlarla konuşan bir hunili amuda kalkıp düşen düştüğü için kendine gülen sokaktan geçen insanları izleyip onlara zavallı gözüyle bakan bir hunili her gün yeni bir şeyler öğrenmek istiyorum sonra gereksiz olduklarını düşünüyorum belgeseller izliyorum sonra bundan banane amına koyum deyip kapatıyorum sonra bu bilgilere ihtiyacım yoksa siktirip gidip öleyim ben diyorum sonra yaşamak istediğimi hissediyorum onu da yapamıyorum
hayatınızın en güzel anını yaşadıktan sonra ölmek istemez misiniz peki en güzel anın o an olduğuna nasıl karar verirsiniz ben geçenlerde neredeyse o kararı veriyordum saat akşam 8 civarı kampüsün göletinde çimlere uzanmışım gökyüzü hafif kızıl yıldızlar gözükmüyor ama bulutların o kızıllığı sizi tatmin ediyor yanımda 10 yıldır sigara içen bana sigara yakmayı unutturacak kadar aklımı başımdan alan birisi var tam dibime uzanmış bir kitap çıkardı okuyayım sana diye en son ne zaman birisi bana kitap okumuştu hatırlamıyorum bile olur dedim başlarda dinlemiyordum gökyüzüne bakıp düşüncelere dalmak daha hoştu ancak fark ettim ki ısrarla okumaya devam ediyor arada kelimeleri yanlış okuyor sonra göz ucuyla takip etmeye başladım okuduğu yerleri güzel bi anı anlatıyordu kitapta da peki benim o an yaşadıklarım hayatımın en güzel anı mıydı bundan daha güzeli olabilir miydi bu soruyu yıllar önce ilk cinsel deneyimimde de sormuştum ama bu sefer hissettiklerim ondan çok daha farklıydı peki bu en güzel zamansa bundan sonrasını yaşamaya gerek var mıydı bunları düşünürken birden kalktım yerimden hadi gidelim dedim çünkü daha fazla düşünürsem sonrasında yaşamak için bir sebep bulamayıp intihar ederdim en zirveye çıktığıma ikna olmak yaşamak için bir sebep bırakmaz bana.