Yok mu bugün ağlayıp sızlayan diye arada bakıyorum buraya. Başkasının derdine üzülmek hoşuma gidiyor olabilir mi. Ya da kendi dertlerimi unutturuyor. Bilmiyorum. Ben bir türlü düzenli çalışmaya alışamadım. En büyük derdim bu şuan çok şükür. Suçluluk duygum çok yoğun ve çalışamayınca kendime inancım azalıyor. En kötüsü de inanmamak bence. Tamam bugün böyle oldu yarın belki başka olur desem de inanmıyorum. Bu yüzden moralim yerine gelmiyor.