Hiçbir şeyi yaşanılabilir bulmuyorum. Psikiyatristin yazdığı wellbutrin isimli nane ile ayakta duruyorum. Sanki daha önceden yaşanmış bir hayatı yaşıyor, çekilmiş bir filmi çekiyorum. Akademik olarak başarılı olmuş; aile, çevre, medya veya kendi pompalamasiyla tıp fakültesine gelmiş, dışardaki dünyaya göre tabiri caizse nerd bir gencin hayatını yaşıyor gibiyim. Bu film defalarca çekildi. Bu platformda bile bir çoğumuz bu filmi çekiyoruz. Hayatın rutin akışı dahilinde ufak değişiklikler olsa da maddi, manevi, kültürel, coğrafi sapmalar olsa da nihayetinde dümdüz bir yol var önümde. O yolu nasıl tamamlayacağımı biliyorum çünkü daha önce aynı yolu giden çok insan oldu. Yoldayım ama olabilecek ihtimallerin pek çoğunu biliyor ve garantici yanimla bunun üstesinden gelebileceğimin farkında olduğum için bu yol çok sıkıcı geliyor. Bir şeye sevineceksem bu hep sevindigim şey olmasın bir seye üzüleceksem şayet bu hep üzüldüğüm şey olmasın istiyorum. Bir değişiklik olsun bir farklılık olsun istiyorum. Kimi zaman şu istibdat dönemi geçsin istiyorum kimi zaman bir sevdiğim yakınım ebediyete göçsün farklı bir acı tadayim istiyorum. Ne bileyim. Covid-19 yayılınca biraz değişiklik olacak diye sevinmistim be sözlük. Bir değişiklik olmayacaksa izlediğim filmi tekrar izlemenin ne mantığı var? Salondan çıkasım var gibi ama bilete de para verdik o kadar.