Evde olmak hep istediğimdi. Cumartesi ve pazarlar kıymetlim. Koskoca haftanın okul, otobüs, insan görme yorgunluğunu atar, dağılmış kıyafetlerimi keyifle düzenler, okuduğum kitaptan zevk alır, sağa sola bir şeyler karalardım. Sabahın köründe atıştırdığın üç beş şeyden sonra güzel bir kahvaltı hazırlamak, başında uzun vakitler geçirmek de keyifliydi. Pazar günleri annemle evi dip köşe temizlemek de. Ev, kendime ayırdığım vakitti, toparlanırdım her açıdan. Bir yıl diyordum en son, üniversiteyi kazanıp da hayal ettiğim hiçbir şeyi yaşayamazken, kırgınken, dalgın, mutsuz ve dağınıkken, bir yıl evde kalayım. Dua kapım açıkmış ya da biri bana bela okumuş olmalı, bir buçuk yıldır evdeyim.
Evde her türlü görev dağılımı karmaşaya uğradı, hizmetçi miyim, öğrenci miyim, ev hanımlığı için staj mı görüyorum, zor bir fakültenin derslerini mi yetiştirmeye çalışıyorum belli değil. Dersleri sonradan hızlandırılmış izlerim batağına düştüm, başta ben rahattım, sonra ev ahalisine yansıdı bu rahatlık. Her zaman hazır ve nazır birine dönüştüm, sonradan izlediğim hızlandırılmış 40 dklık video bir buçuk saatte ancak biter oldu. Okula giderken bitirdiğim sezon sezon dizilere elim bile değmiyor, perişan bir haldeyim. Ama kaçıp bir yere de gidemiyorum çünkü aileme hastalık gelirse vicdan azabından sürüklenirim yıllar boyu.
Hayatın içindeyken bazı şeyleri fark etmiyoruz, hep bir durup düşünmek lazım. Okula giderken bir durup düşüneyim diye evi isterdim, evde iken ise durup düşünecek yerim kalmıyor. En son, bugünlerde dersleri yine yetiştiremeyecek olduğumu fark ettiğimde durup düşündüm. Bazı şeyleri yapmamam beni bencil bir insan yapmıyor. Bazı yükleri kendi sırtıma almadığımda karşı taraf için vicdan azabı duymam gereksiz. Kibir, bencillik, vurdumduymazlık, sorumsuzluk hoşlanmadığım özellikler ve ben bunları kendimde görmemek için zıt özelliklerine fazla yaklaşıyorum. Dengeyi sağlamak önemli. Denge kendim için önemli. Ben, başkası için olmak zorunda değilim ama kendi hayatımda önemliyim.
Neyin itirafıydı bu? Biraz salak ve kullanılabilir bir insanım. Bu kadar.
Evde her türlü görev dağılımı karmaşaya uğradı, hizmetçi miyim, öğrenci miyim, ev hanımlığı için staj mı görüyorum, zor bir fakültenin derslerini mi yetiştirmeye çalışıyorum belli değil. Dersleri sonradan hızlandırılmış izlerim batağına düştüm, başta ben rahattım, sonra ev ahalisine yansıdı bu rahatlık. Her zaman hazır ve nazır birine dönüştüm, sonradan izlediğim hızlandırılmış 40 dklık video bir buçuk saatte ancak biter oldu. Okula giderken bitirdiğim sezon sezon dizilere elim bile değmiyor, perişan bir haldeyim. Ama kaçıp bir yere de gidemiyorum çünkü aileme hastalık gelirse vicdan azabından sürüklenirim yıllar boyu.
Hayatın içindeyken bazı şeyleri fark etmiyoruz, hep bir durup düşünmek lazım. Okula giderken bir durup düşüneyim diye evi isterdim, evde iken ise durup düşünecek yerim kalmıyor. En son, bugünlerde dersleri yine yetiştiremeyecek olduğumu fark ettiğimde durup düşündüm. Bazı şeyleri yapmamam beni bencil bir insan yapmıyor. Bazı yükleri kendi sırtıma almadığımda karşı taraf için vicdan azabı duymam gereksiz. Kibir, bencillik, vurdumduymazlık, sorumsuzluk hoşlanmadığım özellikler ve ben bunları kendimde görmemek için zıt özelliklerine fazla yaklaşıyorum. Dengeyi sağlamak önemli. Denge kendim için önemli. Ben, başkası için olmak zorunda değilim ama kendi hayatımda önemliyim.
Neyin itirafıydı bu? Biraz salak ve kullanılabilir bir insanım. Bu kadar.