Sadece peki, hoşça kal diyebildim. Gözlerim doldu. Ama tuttum kendimi, ağlamayacaktım onun için. Güçlü olacaktım. Böylesinin daha iyi olacağına inandırmaya çalıştım kendimi. Hoşça kal diyordum içimden. Ama unutmaya çalışmayacaktım. Güzel günleri anımsadım ve o an, her şeyin hatrına 2 damla yaşın süzülmesine izin verdim, en azından bu kadarını hak etmişti. Çok ihtiyacım vardı birilerinin tesellisine, boş ver demesine, hadi kalk biraz neşelen demesine. Ama güçlü biriydim artık, buna da üzülmeme gerek yoktu. Her zamanki gibi hem acımı paylaşacak hem de beni neşelendirecek şeye sarıldım. Everything is not lost diyordu Chris martin. Evet, Ben de şeytanlarımı sayıyor olacağım, her şeyin bitmediğini umarak...