Artık 25 yaşıma geldim ve gençligimin son 15 20 yılı kaldı. Artık gençliğin hiç yaşlanmayacakmisim hissi yerine elimdeki son değerli parçalari nasıl kullanabilirim diye düşünüp durmaya başladım. Tıp okumak, okul okumak, artık son demleri. Hayatımın geri kalanının masa başında, hastane içlerinde kurulu bir saat gibi ayarlanmış bir şekilde geçip gitmesini garantiledim artık. Belki de sadece tek yaptığım yüz yıllar boyunca diğer insanların yaptığı gibi öncekinden aldığımı bir sonrakine taşımak. Tüm diğer insanlar gibi yükümü sırtlayıp, payıma düşeni yaşayıp yeni gelenlere yükü devretmek. Tüm diğer insanlar ve toplum tarafından affedilebilmek için sırtladık bu yükü ve sonunda işe yaramaz, serseri olmaktan kurtulduk. Belki hala taşımam gereken bir yük daha vardır, her neyse. Nihayet 25 yılın sonunda herkesin garanti meslek olarak gördüğü boktan bir hayatı garantilemiş oldum. Bundan sonrasında tusu kazanmayı asistanlığımı bitirip mecburimi tamamlamayı bekliyeceğim. Herşey nihayete erdiğinde çocuklarımın affı için yüklenmeleri gereken yüke destek olacağım. Sonrası mı ? Sonrasını ben de bilmiyorum. Belki huzur içinde ölebileceğim bir yatagim ve hakedecegim bir cenazem ve mezar taşım olur.
Ama yine de kendimi kestiremiyorum işte, belki seneler sonra çok farklı bir hayatta çok farklı bir karın ağrısına sahip olurum. Yine de sonu aynı tabi, huzurlu bir ölüm ve hakedilmis bir mezar dileği. Yaslandim galiba
Ama yine de kendimi kestiremiyorum işte, belki seneler sonra çok farklı bir hayatta çok farklı bir karın ağrısına sahip olurum. Yine de sonu aynı tabi, huzurlu bir ölüm ve hakedilmis bir mezar dileği. Yaslandim galiba