ben kayboldum ya. bir yerlerde ipin ucunu ben çok fena kaçırdım. hayatın ne getireceği belli olmaz zaten ama ben artık geçmişime ve bu günüme bakarak kendime bir yön çizemiyorum.
nereden yapıştı üzerime bu ruh hali? ergenlikten kalma melankolik tavırlarımı üstümden mi atamadım, nedir beni kendimden bu kadar soyutlatan, ne yaşadım da?
insan farklı olduğunu bilir. bu öyle ben farklıyım yea, gibi değil. ben uzağım ya kaçırdım işte bir yerlerde yaşamam gereken şeyleri, herkesin yol aldığı treni.
sadakat, empati, merhamet... bunlar gündelik hayatta özen göstermem gereken noktalardı benim, takıntı derecesinde doğru şekilde davranmaya ve yolun sonuna, yalnızlığa, yılgınlığa ve umutsuzluğa kaptırmamalıydılar beni.
babam ''kızım biz seni tanıyamıyoruz senin kafan bir başka işliyor'' dememeliydi. annem ''senle her sohbet ettiğimizde çocuğumu tanımadığımı düşünüyorum'' dememeliydi. ben canı istediğinde ailesinin dizinin dibine yatan, onları sulu sulu öpen, annecim-babacım derken yapmacık hissetmeyen biri olmalıydım..
sevildiğimi bilsem de dokunulmaya, öpülmeye, birinin kucağında uyumaya kısaca sevgimi gösterebilmeye ve sevildiğimi görmeye muhtaç bırakılmamalıydım..
habitatlarına yabancı olduğum insanlara alışmanın yolu sabretmekten geçmemeliydi. bir anda bitirmişim gibi görünen arkadaşlıklarımda insanlar bana neler yaşattıklarını bilirlerdi o zaman. sabretmek susmak olmazdı. sustuğum için kendilerini benim yerime aklamak cüretini gösteremezlerdi. hiçbir şey olmamış gibi ya da çok şey olmuş gibi...
sadakati keşke ayrılınca başka bedenlerde soluk alan, sevişerek unuttuğunu sanan insanlardan dinlemeseydim. bir anda parlayan, kaybettiğin sevgiliye dön de bir bak istedim edalarında salınan insanlardan.. ayrılık acısının yükünü taşıyamayan, başkalarının hayatına dokunan sonra da ''çok kişiyle yattım, onu unutmak için... ayrılık beni değiştirdi,artık kötü biriyim ben...'' gibi yapmacık cümlelerle vicdan muhasebesine girer gibi yapan insanlardan. onlara evet sen kötüsün, demeliydim. ayrılık seni değiştirmedi, sözde severek ayrıldığında nasıl biri olduğunu ortaya çıkardı, demeliydim.
ağlamaktan, acısından, özleminden, gururunun kırıldığından bahsedebilenlerden öğrenmeliydim saf duyguları.
bir yerlerde öyle şeyler kaçırdım ki artık yokmuşum, ben bedenime gölge olmuşum gibi hissediyorum. sevmek-sevilmek niye bu kadar imkansız artık? fiziksel beklentiler, yalnız kalma korkusu, alışkanlıklar dışında biri benim elimi tutabilir mi? en çook seviyorum diyenler hakkaten sevebiliyorlar mı benim elimde kalmış sevgi özlemim kadar hakkını verebiliyorlar mı?
o kadar yapay ki hayatıma girmiş ve girecek olan herkes ama herkes. hiçbirini, hiçbir şeyi sevme fırsatı vermiyorlar bana. hissizlikten yaşlanıyorum adeta.
nereden yapıştı üzerime bu ruh hali? ergenlikten kalma melankolik tavırlarımı üstümden mi atamadım, nedir beni kendimden bu kadar soyutlatan, ne yaşadım da?
insan farklı olduğunu bilir. bu öyle ben farklıyım yea, gibi değil. ben uzağım ya kaçırdım işte bir yerlerde yaşamam gereken şeyleri, herkesin yol aldığı treni.
sadakat, empati, merhamet... bunlar gündelik hayatta özen göstermem gereken noktalardı benim, takıntı derecesinde doğru şekilde davranmaya ve yolun sonuna, yalnızlığa, yılgınlığa ve umutsuzluğa kaptırmamalıydılar beni.
babam ''kızım biz seni tanıyamıyoruz senin kafan bir başka işliyor'' dememeliydi. annem ''senle her sohbet ettiğimizde çocuğumu tanımadığımı düşünüyorum'' dememeliydi. ben canı istediğinde ailesinin dizinin dibine yatan, onları sulu sulu öpen, annecim-babacım derken yapmacık hissetmeyen biri olmalıydım..
sevildiğimi bilsem de dokunulmaya, öpülmeye, birinin kucağında uyumaya kısaca sevgimi gösterebilmeye ve sevildiğimi görmeye muhtaç bırakılmamalıydım..
habitatlarına yabancı olduğum insanlara alışmanın yolu sabretmekten geçmemeliydi. bir anda bitirmişim gibi görünen arkadaşlıklarımda insanlar bana neler yaşattıklarını bilirlerdi o zaman. sabretmek susmak olmazdı. sustuğum için kendilerini benim yerime aklamak cüretini gösteremezlerdi. hiçbir şey olmamış gibi ya da çok şey olmuş gibi...
sadakati keşke ayrılınca başka bedenlerde soluk alan, sevişerek unuttuğunu sanan insanlardan dinlemeseydim. bir anda parlayan, kaybettiğin sevgiliye dön de bir bak istedim edalarında salınan insanlardan.. ayrılık acısının yükünü taşıyamayan, başkalarının hayatına dokunan sonra da ''çok kişiyle yattım, onu unutmak için... ayrılık beni değiştirdi,artık kötü biriyim ben...'' gibi yapmacık cümlelerle vicdan muhasebesine girer gibi yapan insanlardan. onlara evet sen kötüsün, demeliydim. ayrılık seni değiştirmedi, sözde severek ayrıldığında nasıl biri olduğunu ortaya çıkardı, demeliydim.
ağlamaktan, acısından, özleminden, gururunun kırıldığından bahsedebilenlerden öğrenmeliydim saf duyguları.
bir yerlerde öyle şeyler kaçırdım ki artık yokmuşum, ben bedenime gölge olmuşum gibi hissediyorum. sevmek-sevilmek niye bu kadar imkansız artık? fiziksel beklentiler, yalnız kalma korkusu, alışkanlıklar dışında biri benim elimi tutabilir mi? en çook seviyorum diyenler hakkaten sevebiliyorlar mı benim elimde kalmış sevgi özlemim kadar hakkını verebiliyorlar mı?
o kadar yapay ki hayatıma girmiş ve girecek olan herkes ama herkes. hiçbirini, hiçbir şeyi sevme fırsatı vermiyorlar bana. hissizlikten yaşlanıyorum adeta.