"Bugünü unutmicam."
Bu cümleyi kendime tekrarlayıp duran ben, öldürmeyen güçlendirir zırhına bürünen ben, kaç kere daha yumuşak karnımdan vurulucam? Kaç kere daha zehir gibi geçen geceyi, uykusuzluğu, mutsuzluğu, kendimi kendime kırdırılışımı unutup affetmeyi seçicem? Tek başıma kalıp koskoca bir şehir uyurken, sevdiklerim sevdiklerine sarılmışken, ne bir dost ne bir nefes, kahrıma ortak tek bir can bile yokken, içimden oluk oluk akar gibi somut neredeyse tükenmiş çocuksuluğumu, saflığımı, umutlarımı, neşemi kaybedişimi elim bağrımda hissederken, ben nasıl olur da bu geceyi, bu gece gibi geceleri unuturum? Unutmak istediğim benliğimin kaybettiğim parçaları, kararıp çürüyomuş gibi gelmeye başlayan kalbimin varlığı mı yoksa?
Nasıl bir kırılmak ama fırlatılıp tuzla buz edilmek gibi değil parça parça koparılmak, kanatılmak.
Hiç hissettiğiniz oldu mu içinizden bedende dolaşan sanki bebek mavisi, bebek pembesi masum, tertemiz duyguların akıp gidişini temelli? Hiç gözleriniz doldu mu taşlaşmış, donuklaşmış, çürümüş bir insana dönüşmekten başka çareniz kalmadığını anladığınızda?
Üzüldünüz mü be hiç kendinize, içiniz yandı mı bakıp bakıp halinize?
Neredeyse bittim. Kalan son hislerimle kendime üzülüyorum. Kendime ağıt gibi gözlerimde kalan son damlalar. Haketmedim, biliyorum. "Haketmedim" derken artık bir tebessüm belli belirsiz, buruk.
İçine kapanmak, kapalı kutuya dönüşmek, açılmayı düşlemek ve artık boş vermek.
Bugünü unutmicam. Bu gece son bundan böyle, duygu bitti. Bu gece son kendimi öldürüşüm ve kendime yas tutuşum. Bitti sevmek isteyişim, bitti yalnızlık üzüntüsü, bitti arayışım, bitti bulamayışlarım.
Ben bu geceden sonra bir daha asla buraya bile içimi açmayacağım, resim bile yapmayacağım. Akıp gitti renkler, doğdu gri gölge.
Bu cümleyi kendime tekrarlayıp duran ben, öldürmeyen güçlendirir zırhına bürünen ben, kaç kere daha yumuşak karnımdan vurulucam? Kaç kere daha zehir gibi geçen geceyi, uykusuzluğu, mutsuzluğu, kendimi kendime kırdırılışımı unutup affetmeyi seçicem? Tek başıma kalıp koskoca bir şehir uyurken, sevdiklerim sevdiklerine sarılmışken, ne bir dost ne bir nefes, kahrıma ortak tek bir can bile yokken, içimden oluk oluk akar gibi somut neredeyse tükenmiş çocuksuluğumu, saflığımı, umutlarımı, neşemi kaybedişimi elim bağrımda hissederken, ben nasıl olur da bu geceyi, bu gece gibi geceleri unuturum? Unutmak istediğim benliğimin kaybettiğim parçaları, kararıp çürüyomuş gibi gelmeye başlayan kalbimin varlığı mı yoksa?
Nasıl bir kırılmak ama fırlatılıp tuzla buz edilmek gibi değil parça parça koparılmak, kanatılmak.
Hiç hissettiğiniz oldu mu içinizden bedende dolaşan sanki bebek mavisi, bebek pembesi masum, tertemiz duyguların akıp gidişini temelli? Hiç gözleriniz doldu mu taşlaşmış, donuklaşmış, çürümüş bir insana dönüşmekten başka çareniz kalmadığını anladığınızda?
Üzüldünüz mü be hiç kendinize, içiniz yandı mı bakıp bakıp halinize?
Neredeyse bittim. Kalan son hislerimle kendime üzülüyorum. Kendime ağıt gibi gözlerimde kalan son damlalar. Haketmedim, biliyorum. "Haketmedim" derken artık bir tebessüm belli belirsiz, buruk.
İçine kapanmak, kapalı kutuya dönüşmek, açılmayı düşlemek ve artık boş vermek.
Bugünü unutmicam. Bu gece son bundan böyle, duygu bitti. Bu gece son kendimi öldürüşüm ve kendime yas tutuşum. Bitti sevmek isteyişim, bitti yalnızlık üzüntüsü, bitti arayışım, bitti bulamayışlarım.
Ben bu geceden sonra bir daha asla buraya bile içimi açmayacağım, resim bile yapmayacağım. Akıp gitti renkler, doğdu gri gölge.