Bi boş vermişlik durağanlık var hayatımda anlamadım gitti insanlar konuşmaya çalışıyorlar ben de istiyorum bazen ama konuşamıyorum sadece kitap okuyup tarih belgeselleri falan izliyorum bi arkadaşım konuşmaya çalışınca uzatmıyorum veya yeni biri yazınca cevap bile vermiyorum neden oldu ki böyle
hiçbir şey yolunda gitmiyor, debelendikçe dibe batıyorum.
sanırım bugün ilk covid 19 + hasta sevkimi yaptım. sonucu henüz çıkmadı. ama görüntüsü çok ama çok benziyor. benim ardımdan nöbetteki arkadaşım da aynı köyden bir sevk yaptı. bu iki kişi görüşmemişler uzun zamandır. yani ikisini birden görmüş olan enfekte en az bir kişi daha var demek ki. burası küçük bir ilçe sözlük. mecbur olmadıkça evden çıkmıyorum. alt kattaki ev sahibime her ay kiramı bi fincan çay eşliğinde elden verirdim. bu ay havale yapacağım. şu an dışarıda pazar var. insanların umurunda değil. her şey normalmiş gibi alışveriş yapıyorlar.
dün sabah altıda uyandım. wp a baktım. nöbetteki arkadaşlar arrest gelen bir hastaya müdahale etmişler. dönmüş. sonrasında paac ve bt görüce covid olabilir diye bir servise kapanmışlar. nöbete gittim, 4 güvenlik karşıladı. acil temizlenene kadar kapattık. hala sonuç bekliyoruz.
artık hastaneden çıkarken eve maskeyle geliyorum. bir kaç gün önce yaşlı bir amca "geçmiş olsun kızım, sayenizde peygamberimiz camilere b.k dolduracak." dedi. sabır çekip yoluma devam ettim. ertesi gün 65 yaş üzerine sokağa çıkma yasağı geldi. bu gün de aynı olaya şahit olan esnaflardan biri fotoğrafımı çekmeye yeltendi. o telefon fotoğraf çekme pozisyonuna doğru hareket etti yani. gözünün içine içine baktım sertçe. "hadi çek de şunca işin arasında hobi niyetine davalarla süründüreyim seni" diye düşünerek. başını eğdi. utandı. bir kaç sevk daha olursa muhtemelen daha da çok utanıp dükkanını kapatıp defolup gidecek. ben o yoldan yine geçeceğim maskeyle. bu gün şu kadar sevk oldu, acaba kaptım mı bu sefer diye.
kargo şirketleri ve marketler sosyal mesafeyi koruyacak önlemler almışlar.
hastane personel evine virüs taşımasın diye kalacak yer ayarlamaya çalışıyor. ben tek yaşıyorum. evime geleceğim. annem diyabet hastası. sürekli telefonla görüşüyoruz ama bi daha ne zaman gönül rahatlığı ile sarılacağım bilmiyorum. bu günkü sevkin de tek hastalığı diyabetti. çok kötüydü thorax btsi. merkezde entübe edilecekmiş diye duydum.
buz dolabıma bu salgın işi biterse yapacaklarımı yazıp astım. evde maket yapıyorum. resim yapıyorum. ders çalışıyorum. iyi ki telefon ve internet var. sevdiklerimle konuşuyorum.
umarım çabuk atlatırız bu günleri. her neye inanıyorsanız o güç kuvvet kuvvet versin hepimize.
edit: ve çiçekler.. balkonumu gül bahçesine dönüştürebilirim umarım salgın bitene kadar.
edit2: hastam + geldi. aynı evde yaşayanları merkeze çektiler. temaslıları geldi ancak şikayet ve bulguları yoktu. evde izleme aldık. ilçe sağlık takip ediyor hepsini.
edit3: eşinin lezyonları vardı. testi - gelmiş. imkansız. test belli bir noktadan sonra + leşiyor olabilir.
edit 4: uzman abimiz bir vaka daha buldu. temaslıları ilçe sağlığa bildirildi. enfeksiyonu çok ciddi değil, testi negatif gelmiş. sanırım gerçekten bir noktadan sonra + leşiyor.
Edit5: koy karantinaya alindi.
dün sabah altıda uyandım. wp a baktım. nöbetteki arkadaşlar arrest gelen bir hastaya müdahale etmişler. dönmüş. sonrasında paac ve bt görüce covid olabilir diye bir servise kapanmışlar. nöbete gittim, 4 güvenlik karşıladı. acil temizlenene kadar kapattık. hala sonuç bekliyoruz.
artık hastaneden çıkarken eve maskeyle geliyorum. bir kaç gün önce yaşlı bir amca "geçmiş olsun kızım, sayenizde peygamberimiz camilere b.k dolduracak." dedi. sabır çekip yoluma devam ettim. ertesi gün 65 yaş üzerine sokağa çıkma yasağı geldi. bu gün de aynı olaya şahit olan esnaflardan biri fotoğrafımı çekmeye yeltendi. o telefon fotoğraf çekme pozisyonuna doğru hareket etti yani. gözünün içine içine baktım sertçe. "hadi çek de şunca işin arasında hobi niyetine davalarla süründüreyim seni" diye düşünerek. başını eğdi. utandı. bir kaç sevk daha olursa muhtemelen daha da çok utanıp dükkanını kapatıp defolup gidecek. ben o yoldan yine geçeceğim maskeyle. bu gün şu kadar sevk oldu, acaba kaptım mı bu sefer diye.
kargo şirketleri ve marketler sosyal mesafeyi koruyacak önlemler almışlar.
hastane personel evine virüs taşımasın diye kalacak yer ayarlamaya çalışıyor. ben tek yaşıyorum. evime geleceğim. annem diyabet hastası. sürekli telefonla görüşüyoruz ama bi daha ne zaman gönül rahatlığı ile sarılacağım bilmiyorum. bu günkü sevkin de tek hastalığı diyabetti. çok kötüydü thorax btsi. merkezde entübe edilecekmiş diye duydum.
buz dolabıma bu salgın işi biterse yapacaklarımı yazıp astım. evde maket yapıyorum. resim yapıyorum. ders çalışıyorum. iyi ki telefon ve internet var. sevdiklerimle konuşuyorum.
umarım çabuk atlatırız bu günleri. her neye inanıyorsanız o güç kuvvet kuvvet versin hepimize.
edit: ve çiçekler.. balkonumu gül bahçesine dönüştürebilirim umarım salgın bitene kadar.
edit2: hastam + geldi. aynı evde yaşayanları merkeze çektiler. temaslıları geldi ancak şikayet ve bulguları yoktu. evde izleme aldık. ilçe sağlık takip ediyor hepsini.
edit3: eşinin lezyonları vardı. testi - gelmiş. imkansız. test belli bir noktadan sonra + leşiyor olabilir.
edit 4: uzman abimiz bir vaka daha buldu. temaslıları ilçe sağlığa bildirildi. enfeksiyonu çok ciddi değil, testi negatif gelmiş. sanırım gerçekten bir noktadan sonra + leşiyor.
Edit5: koy karantinaya alindi.
bugun dostlarim yine beni "artik hic konuşmuyosun, hep biz konusuyoruz" şeklinde konuşmaya zorladilar. konuşmadim tabii ki yine. Canım istemiyor ki sözlük. Dostlarim dedigim insanlarla bile konusmak bunaltıyor beni. Geciştirdim, bos yaptim, sacmaladim. En azından bikac saatliğine. Sonra nedense rakı içelim diye tutturdular. Normalde kullanmam ben ama bir günde 2 defa da hayır demek istemedim çocuklara. Masa kuruldu. Ardından bardaklar doldurulup bosaltildi ve gevezelik yapmaya başladigimi farkettim. Tuzaklarına dustuğumu de anladim ama nedense durmak da istemedim sözluk. Icimi dökmek istedim. Yıllar sonra ilk defa kendimi böyle hissettim.. Bir anlığına rahatlicagimi düşündüm. Olmadi sözlük. Önce kendimi kaybettim sonra ise dostlarımı.
eskiyi çöpe attım, yenisini de almadım. zaten eski daha önce alınmıştı ve yeniydi ama artık olduğu gibi devam etmek zorunda.
şimdi kendi halimle yaşayıp, kendi halimle yürüme vakti.
şimdi kendi halimle yaşayıp, kendi halimle yürüme vakti.
Fakültemden memnun değilim...
Her gün orası için uyanmak ölüm gibi.
Her gün orası için uyanmak ölüm gibi.
anneme vermiş olduğum iki söz var, 2 kesin söz.
birincisi; eskisi gibi sağlıklı besleneceğim.
ikincisi; okumakta olduğum bu güzide bölümden mezun olup, bir yıl düzelince çalışıp "annemin benim için hayali olan" tıp fakültesine giriş yapacağım.
aldığım akademik eğitimden memnun muyum?
değilim, olacağımı da sanmıyorum. biraz daha sıkmış olsaydım şu dişimi, şimdiye ikinci sözümü tutmuş olurdum. hem de sözünü vermeden ama gel gör ki...biraz daha dayanmadım.
yoğun bakım kapısından girdiğim an çoğu şeyden pişman oldum. şimdi ise, evde, pansumanını yaparken içim yanıyor.
birincisi; eskisi gibi sağlıklı besleneceğim.
ikincisi; okumakta olduğum bu güzide bölümden mezun olup, bir yıl düzelince çalışıp "annemin benim için hayali olan" tıp fakültesine giriş yapacağım.
aldığım akademik eğitimden memnun muyum?
değilim, olacağımı da sanmıyorum. biraz daha sıkmış olsaydım şu dişimi, şimdiye ikinci sözümü tutmuş olurdum. hem de sözünü vermeden ama gel gör ki...biraz daha dayanmadım.
yoğun bakım kapısından girdiğim an çoğu şeyden pişman oldum. şimdi ise, evde, pansumanını yaparken içim yanıyor.
gerçekten ben merak ediyorum 22 yaşında ögrencilik dışında bi iş bilmeyen sınavlarda pek başarılı olmayan ben bu hayatta napıyorum.kaydıraktan kayar gibi başka hiç bir yere sapmadan dolana dolana buraya geldim ve bu kaydırak devam ediyor.yahu bu kaydırak nereye gidiyor?
İleride doktorlarla ilgili film çekmeyi planlıyorum, filmimin adı " Nefroloğun Öfkesi " olacak.
Gece gece aklıma sihirli annemde çileğin geleceğe gidip cem çocuğunun adını Tuğçe koyması geldi aklıma. Ilginc bir senaryo. O değil de dünya böyle bir dünya insan böyle bir yaratık kimsenin yapabileceği bir şey yok. Yaşıyoruz sessizce. kendimizce. Büyümemiz için bir şeylerin olması gerek. O bir şeylerin kaynağı da yine biziz. Olması gerekenler oluyor. Herkes bir şeyler yaşamak zorunda. Alakasız gibi duruyor lakin yazar düşüncelerini toplamakta zorlanıyor veya bir kısmını kendine saklamak amacıyla dolambaçlı yollara sürüklüyor olabilir. Nasılsa dokunulmaz başlık.