tıbbiyeli itiraf – Tıbbiyeli Sözlük
Canımın yarısını kaybettiğim ve dünyaya küsmüş bir çocuk olduğum zaman izlemiştim maçını ilk defa. Seninle sevmiştim basketbolu, seninle dönmüştüm tekrar hayata,seninle başlamıştım basketbola, sen çocuklarına güzel baba oldukça sanki benim baba hasretim dinmiști. Sadece spor dünyası değil insanlık için büyük bir kayıp oldu. Mekanın cennet olsun kobe bryant.
Istifa etmek istiyorum ama eve donmek babamdan harclik isteyecek olmak da zoruma gidiyor.

Tus calismak istiyorum, ayda 9 nobetim var. Gunde en az 200 hasta bakiyorum su siralar. (Nobet arkadasim da en az o kadar bakiyor) ertesi gun komple pert vaziyette geciyor. Ayda 10 gun ders calismak da yetmiyor.

En az alti ay kirami odeyebilecek kadar birikim yapip birakmak istiyorum. Ama ya kazanamazsam diye de korkuyorum.

3. Gun asiridan sonra tahammulum kalmiyor. Guzel guzel faydasi olmadigini anlatmama ragmen grip olup elleri cebinde acile gelen toraman toraman adamlar ille de serum diye diretince Bazen nobetin ortasinda kim bakarsa baksin yeter be deyip basip gidesim geliyor. Gidemiyorum.

Gecen 10 tane cingene acili dagitmis. Ilaclari kirmislar, guvenlige saldirmislar. Defleri yerlere atmislar. 70 000 e yakin zarari var hastanenin. Ilcenin kocaman(!) Amcalari idareye cikip cay icip yaninizdayiz deyip gidiyor. Ben nobette degildim o gun ama anlatti arkadaslar. Yanlarinda kimse yokmus. Zoruma gidiyor.

Sevdigim bir suru doktor arkadasim var. Ya onlara saldiran olursa diyorum gozlerim doluyor. Ya o abiye vurduklarinda basina gelseydi, kanasaydi, entube etmek zorunda olsaydim. Kendi nobet arkadasimi ya da.. ya da ayni seyin laciverdi bi yerde calisan baska bir arkadasima bi zarar gelse naparim diye dusundukce gozlerim doluyor.

Babama anlattim telefonda. Benim babam emekli polis. "Polis cagirmamislar mi?" Dedi.cagirmislar ama polis de bir sey yapamamis.

Alti sene boyumuzdan buyuk kitaplar okuduk. Gezmedik tozmadik ders calistik. O bi baltaya sap olamamis adamin bana gelip kulu gibi davranmasi, o toplulugun her gun selam verdigim guvenlikci abiyi darp ettigini dusunmek bogazimi dugumluyor. Cok doldum.

Ben eskiden insan goren bi bolumde uzmanlik yapayim derdim. Simdi patoloji biyokimya vs cok yakin geliyor. Sirf insan gormemek icin. Radyoloji bile us falan yapmak gerekir diye itici geliyor. Kazanamam bu sartlarda hicbirini, o ayri mesele.

Her gecen gun meslegimden ve icinde yasadigim toplumdan tiksiniyorum.

Biz buraya 14 kisi atandik. Iki kisi kaldik. Onceki senelerde de boyle olmus. Kimse demiyor bu insanlar neden cekip gidiyor diye.
Sevgili s, yazmanı beklemekten yoruldum. Diyorum ben dank diye konuya gireyim bu seferde arkadaşlığımızın bitmesinden korkuyorum. En iyisi senin yazman, ama yazmayacağını da biliyorum. Yazmanı bekliyorum ama bir yandan da umudum yok belli ki arkadaş kategorisindeyim. Olsun be beklemek de güzel demicem çünkü hiç güzel değil hatta berbat.
Neyse, yazman çok muhtemel değil(arkadaşlık ilişkisi dışında) farkındayım ama yazsan süper olmaz mı sence de?
Ahh ah
Bazen her şey çok yanlışmış gibi bazen de bunun olması gerekiyormuş gibi.

"ortada bir takım yanlışlar var ve ben de bunun içindeyim."
Geçen gün pediatri dersinde hoca progresif muskuler distrofiyi anlatti. Sonu genellikle ölümle son buluyor demesi beyimden vurulmuşa donmeme sebep olmuştu. 20 yillik bir ömür ve 10-12 yaşlarinda ambulanslarini kaybetme. Ders notlarına calisirken yine boyle bir içim ciz etti. Bunu nasıl asiyorsunuz sayın tıbbiyeliler?
Son birkaç aydır bir hanımefendi derste ara ara delici bakışlarla bana bakıyordu. Ben ona doğru bakınca hemen önüne dönüyor ve hemen hemen her ders bunu yapıyordu. Pek alışık olduğum bir durum değildi bu. Neyse geçen gün dersin sonuna doğru yine baktı, döndü bir daha baktı. İşin ilginci bu sefer yalnız değildi yanındaki elemanlar da bakıyordu. Bir şeylerin yolunda gitmediğini anlayan prefrontal korteksim dümeni limbik sistemin elinden aldı ve arkama döndüm.

meğer bunca zamandır saatin önünde oturuyormuşum.
Buralar tenhalaştı sanki. Geçen sene daha aktif ve samimiydi ortam. Bu sezon bazı değerli yazarların da ayrılması veya ortalıkta hiç görünmemesiyle insana sözlüğe pek girme isteği gelmiyor. Eskisi kadar sıcak gelmiyor dönen muhabbetler. Harry potter serisini izleyenler bilecektir, 7.filmden sonra atmosferdeki kararma ve soğumayı hissediyorum burası için. Güzel atışmalar, sohbetler, tartışmalar dönüyordu. Galiba tarih seyrini değiştiren "büyük sözlük isyanı" birazcık sarstı çevreyi. Bakalım umutluyum tekrar canlanır diye.
Hayatımın en yalnız hissettiğim haftalarından birindeyim sözlük.

Gerçekte Yalnız mıyım değil miyim bilmiyorum ama öyle hissediyorum.
Bugün yeni hayatımın ilk günü. Bu kararı dün gece hıçkıra hıçkıra bir saat ağladıktan sonra aldım. Farkettim ki ben eski ben değilim. Her şeye takılan en ufak şeyleri dert edinen birine dönüşmüşüm bunu yaparken de öncelik sıralamamı yitirmişim. Bunu bana öncelik sıralamamda yanlış yere koyduğum biri hatırlattı. Ağlarken durdum ve düşündüm ulan ben her yaptığın bencilliği görmezden gelirken üstüne bir de bunları duymam üzerine dedim ki kendi kendime ne gerek var yani. Karşılık beklediğimden değil ama verdiğin emeğin fedakarlığın çok fazla kalması da içinde birikiyor birikiyor. Sonra bir bakmışsın ben ne ara bu halde oldum. Şimdi ise güzel bir gün yepyeni bir gün. Kararlarımı gerçekleştirebilmem dileğimle. Seviyorum sizi sözlük kendinize çok iyi bakın.
Edit: hayatımdan bencil insanları çıkardım bugün ama geç kalmışım sanki. Bugün bunun bildirimlere gelmesi de güzel oldu şuan yine ağlayarak okuyorum çok üzülüyorum okadar çok üzülüyorum ki. Kadir kıymet bilmek çok değerli bir sözcük. Allah hepimizi kadir kıymet bilenlerle karşılaştırsın hayatımızda hep böyle insanlar olsun amin
Hani böyle iç ısıtan bir an görürsün. Kahkahalarla koşan bir kız çocuğu ve onu gururla, sevgiyle izleyen bir baba mesela. Sonra yavaştan burnun sızlamaya başlar, gözlerin dolu dolu olur. Bilirsin çünkü, asla o karenin bir parçası olamayacağını içten içe hep hissedersin. Bulamadığın bir şeyin kaybını yaşarsın bininci defa.



Bu yüzden nefretim var tüm o güzel sahnelere.