tıbbiyeli itiraf – Tıbbiyeli Sözlük
Büyük kötülüklere şahit oldum bu hayatta..
Halen oluyorum,
Olacağım da.
Ama artık tüm bu ağırlığı taşıyabilmek,
Benim için büyük bir güç..
Yalnızlık nasıl olur bilmiyorum ama çok yalnız hissediyorum. Neden bu hisse kapılıyorum ya da nasıl bununla başa çıkabilirim bilmiyorum.
uzun zaman sonra ilk kez böyle heyecanladım dizlerimin bağı çözüldü yürüyemedim geçtim bir banka oturdum bazen aklınızdan geçen şeyi o an yapmak kadar güzeli yok
Dedem kanser olmuş sözlük sindirmek çok zor aklıma geldiği her an ağlıyorum keşke daha çok arasaydım görüşseydik.. bir umut belki iyileşir ama doktorlar iyimser konuşmuyor. Aylardır vardı teşhis konulamamıştı. Ne diyeceğimi bilemiyorum.. çok üzgünüm gerçekten çok üzgünüm muhtemelen metastaz üstelik. Edit: başka gelişmeler de oldu sözlük, meğer daha önce gittiği doktorun teşhis koyamaması için hiçbir sebep yokmuş. Sadece kendisi amca sen çok düşünme iyisin demek istemiş herhalde. Lütfen şu mesleği düzgün yapın. Ayrıca altı ay ya da bir yıl ömür biçmişler. Zor.. gelişmeler kötü, tümör çok büyümüş dokunamamışlar. Acı çekmesini istemiyorum. Dün sancılandı ve daha belki minicik haliydi ama onda bile çok acıdı canı. Ayrıca çok gururlu ayağa kalkarken kolumuza bile tutunmuyor. Kanser ne kadar sinsi. Dışardan baksan sağlıklı sanarsın. Hastanede yatıyor doktorlar ölecek diyor ama daha bir hafta önce ayağa kalkabilen bir adamdı. Bize gelmişti bir haftada bu kadar ağırlaşması.. Acı çekmesin allahım lütfen.
Çocukluğumda her gün koşturduğum sokaklardı buralar..

Şimdi büyümüş bir kadın olarak yürüyorum bu gece.

Biraz daha yorgun,

Biraz daha sarhoş..
20 küsür senedir daima iyi bir insan olmaya çalıştım. ama gel gör ki hayatta hep o olmak istemediğim kızlar kazandı. sevilmeyi en çok onlar haketti. neden?
bugün akşam üzeri 6 sularıydı. 18-20 yaşlarında alımlı çalımlı bir kız tramvayda oturmuş, kitap okuyordu. ben de yan koltuğunda oturuyorum.
elinde de yeşil kapaklı seçme şiirler kitabı vardı. sayfa 17'ye geldi. bu sayfada
ingiliz yazar william blake'nin 'baca temizleyicisi' şiiri var. bu şiiri görünce çok mutlu olmuştum. blake'in en sevdiğim şiiridir.
neyse şiiri okumayı bitirdi kız, tam arka sayfaya geçiyordu ki
''blake'in güzel bir şiiri değil mi?'' dedim kendisine dönerek. bana başını çevirerek
''allah bilir william blake'i ilk kez duydun, bir de güzel bir şiiri diye bana mı soruyorsun?'' dedi ukala bir tavırla. bu söz karşısında şok olmuştum.

bilmiyordu, william blake'in şiirlerindeki bir dizeyi çevirebilmek için aylarca uğraştığımı. bilmiyordu dostum o şiirleri türkçe'ye kazandırdığımı...
bozmadım o an.
bir süre yüzüne tatlı bir tebessüm ile baktım. ardından kafamı uzaklara çevirip blake'i düşünmeye başladım.
Babamın baya bankada milyon lirası filan var, ekonomik durumu cidden iyi bir adam ama gel gör ki adam aşırı pinti. telefonum bozuldu diye kendisinden telefon yollamasını istemiştim. Bildiğin kırık ekranlı telefon yollamış böyle kendi kendine başkalarını filan arıyor. Ne diyeyim umarım onun gibi aşırı paracı bir baba olmam...

Teşekkür ederim baba bir kere daha kendimi değersiz hissettim.
iki tarafın da yapması gereken şeyler varken neden ilk adım hep benden bekleniyor? ikimizin de atabileceğim bir adımı atmadığım zaman suçluyorsun madem sen neden yapmadın? herkesin bir hayatı olduğunu unutmayın ve bir adım beklemeden önce bir düşünün bakalım siz attınız mı o adımı, fütursuzca karşı taraf buna mecburmuş gibi davranmaktan vazgeçin.