tıbbiyeli itiraf – Tıbbiyeli Sözlük
Canım sözlüğüm intörnlük üstümden silindir gibi öyle bir geçiyor ki aynada kendime bakmaya bile zamanım yok. Yazmak için biriktirdiğim yığınla anılar, olaylar, isyanlar var ama kendimi piramidlere taş taşıyan köleler gibi hissediyorum şu sıra.
Elbet yeniden kavuşacağız. Özlenmişsin.

Gelmeyecektim ama yine geldim buraya. 4 ay olmuş. İnan hiçbir şey değişmedi. Hala periferde sıkışıp kalmış gibiyim. Kimseye tahammülüm yok. Normalleşmeye geçiyoruz güya ama biz sağlıkçılar yine görmezden geliniyor. 8 ay oldu yasağın kalktığı yok. İstifa dilekçesi verme girişimim de başarısız oldu. Gel artık iki gözümün çiçeği dayanamıyorum artık...
Birlikteykenki ufak mutlu anlar İçin hayatının her yerini kaygıya açıyorsun. ilgini dikkatini belki de hak etmeyen biri için heba ediyorsun. daha değerli şeylerden çalıp ona veriyorsun. Kendi mutluluğundan özgürlüğünden harcıyorsun. seni her üzmesine bir kılıf uyduruyorsun, birbirimize göre değiliz diyemiyorsun da. Başta Olduğu kişi ile sonda olacağı kişi arasındaki farkı biliyorsun yine de devam ediyorsun. koş Devam et, tökezle devam et , düş devam et ...yormalar, yorulmalar, mutluluklar, üzüntüler, döngüye girmiş çözülememiş sorunlar... hayatın hiçbir anı buna değmez değil mi? Değmemeli. Uğruna yaşanacak daha değerli şeyler olmalı. Acıdan üzüntüden sonra gelen iyileşmeden ardından gelen mutluluktan sonra tekrar gelen üzülmekten.... bir şey anlamadan geçen gençliğimden bıktım... ömrümden hiç bir saniyeyi harcamak istemiyorum artık .böyle kederler için çok yorgunum. Erkeklerle, ilişkilerle işim bitti benim
Evde olmak hep istediğimdi. Cumartesi ve pazarlar kıymetlim. Koskoca haftanın okul, otobüs, insan görme yorgunluğunu atar, dağılmış kıyafetlerimi keyifle düzenler, okuduğum kitaptan zevk alır, sağa sola bir şeyler karalardım. Sabahın köründe atıştırdığın üç beş şeyden sonra güzel bir kahvaltı hazırlamak, başında uzun vakitler geçirmek de keyifliydi. Pazar günleri annemle evi dip köşe temizlemek de. Ev, kendime ayırdığım vakitti, toparlanırdım her açıdan. Bir yıl diyordum en son, üniversiteyi kazanıp da hayal ettiğim hiçbir şeyi yaşayamazken, kırgınken, dalgın, mutsuz ve dağınıkken, bir yıl evde kalayım. Dua kapım açıkmış ya da biri bana bela okumuş olmalı, bir buçuk yıldır evdeyim.

Evde her türlü görev dağılımı karmaşaya uğradı, hizmetçi miyim, öğrenci miyim, ev hanımlığı için staj mı görüyorum, zor bir fakültenin derslerini mi yetiştirmeye çalışıyorum belli değil. Dersleri sonradan hızlandırılmış izlerim batağına düştüm, başta ben rahattım, sonra ev ahalisine yansıdı bu rahatlık. Her zaman hazır ve nazır birine dönüştüm, sonradan izlediğim hızlandırılmış 40 dklık video bir buçuk saatte ancak biter oldu. Okula giderken bitirdiğim sezon sezon dizilere elim bile değmiyor, perişan bir haldeyim. Ama kaçıp bir yere de gidemiyorum çünkü aileme hastalık gelirse vicdan azabından sürüklenirim yıllar boyu.

Hayatın içindeyken bazı şeyleri fark etmiyoruz, hep bir durup düşünmek lazım. Okula giderken bir durup düşüneyim diye evi isterdim, evde iken ise durup düşünecek yerim kalmıyor. En son, bugünlerde dersleri yine yetiştiremeyecek olduğumu fark ettiğimde durup düşündüm. Bazı şeyleri yapmamam beni bencil bir insan yapmıyor. Bazı yükleri kendi sırtıma almadığımda karşı taraf için vicdan azabı duymam gereksiz. Kibir, bencillik, vurdumduymazlık, sorumsuzluk hoşlanmadığım özellikler ve ben bunları kendimde görmemek için zıt özelliklerine fazla yaklaşıyorum. Dengeyi sağlamak önemli. Denge kendim için önemli. Ben, başkası için olmak zorunda değilim ama kendi hayatımda önemliyim.

Neyin itirafıydı bu? Biraz salak ve kullanılabilir bir insanım. Bu kadar.
seviyorum sözlük, hem de karşı cinsten en yakın arkadaşıma aşık oldum. bir zamanlar "bir kız ve bir erkek gerçekten arkadaş olabilir mi" sorusuna rahatlıkla evet diyen ben, ve hatta buna hayır diyenlerle alay eden ben; yavaş yavaş, hiç farkında olmadan aşık olmuşum. inanılmaz derecede iyi anlaştığım ve ortak noktalarımın olduğu, iyi günümde ve en kötü günlerimde yanımda olan, benim de ona karşı böyle olduğum bu kişiyi hayatımdan çıkarmayı göze alamıyorum. ona aşık olduğumu söyleyebilecek cesaretim de malesef yok, ki erkekler bu konuda kızların adım atmasını her ne kadar aksini söyleseler de doğru bulmuyorlar. bu durumdan kurtulmak istiyorum ancak nasıl yapabileceğimi bilmiyorum, hayatımda hastalığım dışında hiçbir şey beni bu kadar zor durumda hissettirmemişti, ne yapacağımı bilemeden günlerim öylece geçiyor ve bir gün onun hayatında birisinin olma ihtimali şimdiden beni çürütüyor. fikirleriyle yardım etmek isteyen herkesin bir yeşil uzağındayım demek istiyorum :(
Ders çalışmamaya o kadar alıştım ve ders çalışmadan bir şeyler yapılabileceğine kendimi o kadar inandırdım ki artık ne çalışmaya ne dinlemeye kendimi ikna edemiyorum. Umarım bunu değiştirmenin bi yolunu bulurum.
uzun vakitler oldu bu başlığa uğramayalı. söyleyeceğim şeyler son zamanlarda kafamda dönenlerden seçmeler olacak, bir entry yazayım içimi dökeyim diye düşündüğümde bile heyecanlandım, böyle entryler yazmak saatlerimi alabiliyor. nitekim aldı da. bu geçirdiğimiz hangi ay onu bile bilmem yaklaşık pandeminin başlangıcına tekabül eden süreçte dinledim, okudum, düşündüm, kaybettim, kazandım o zamandan bu zamana duruldum. durulan ve dinginleşenin derinleştiğini deneyimledim. ailemden babaannem ve büyükbabamı, iki çok sevdiğim kişiyi kaybettim. büyükbabamın ölümünün 4. günü bugün, babanneminkindense aylar geçti. ikisi de bambaşka ölümler oldu, biri yıllarca kanser sebebiyle çok sıkıntılar çekti uzun zamandır ölmeyi diliyordu, diğeri ise hayatının çok güzel bir dönemindeydi yoğun bakıma beni göndermeyin demişti. bundan seneler önce her şeyini kaybetti, sonra emekli maaşını dişinden artırarak küçük de olsa evini arabasını istediklerini aldı. torunları ve oğlu sürekli yanında, anneannemin sağlık sorunları nedeniyle yapamadığı bütün ev işlerini temizliğini hiç sorun etmeden yapan, bir sürü dost kazanmış, her gün sporunu yapan belki de hayatının en mutlu dönemlerinde biriydi. babannemse hayatı boyunca evliliğinde de hayatta da mutlu olmamış veya mutlu olmayı bir türlü öğrenememiş, ruhsal olarak dengesizlikler problemler yaşayan, hayatının son yıllarında hastalığından dolayı da çok acılar çekmiş kendini tüm hayatını mutsuz olarak nitelendiren biriydi. dedemin ölümü henüz çok taze elbette çok üzdü, ama babanneminki kadar üzmemişti. mutlu sonlu bir hayat oldu, gençliğinde çok sıkıntı çekip hayatının sonunda pek çok seveni olan, sevdiği herkese sevdiğini söyleyen, helallik almayı istediği kişilerden helalliğini alan, sağlıklı bir hayat ve mutlu bir son. hayatı güzel hatırlamak, ne kadar muhteşem bir şeydir kim bilir. kalmak istedi dedem, ben daha 7 yaşındaki torunlarımın günlerini göreceğim derdi, aslında bir ölümü de güzel yapan şey bu olabilir; güzel bir hayat. ikisinin de öldükleri günlerde hava çok güzeldi. dedemin öldüğü gün kış güneşi parıldıyordu içi ısıtan ılık bir gündü, babannemin ki ise yazın sıcak olabileceği günlerde serin olmuş yağmur sonrası tertemiz bir hava. inşallah ben de güzel bir havada ölürüm, kasvetli bir günde insanlara işkence olmak istemem, ikisinde düşündüğüm şey bu olmuştu. mekanları cennet olsun.
edit: entry sığmadı başka başlıkta diyeceklerimi tamamlar nitelikte bir şeyler karaladım
(bkz:en son öğrenilen hayat dersi)
#125559