GTA VİCE CİTY DEKİ LEAVEME ALONE DİYE EZBERLEDİĞİM POLİSTEN KURTULMA ŞİFRESİNİN LEAVE ME ALONE (BENİ YANLIZ BIRAK) OLDUĞUNU 3 YIL ÖNCE ÖĞRENDİM.
Bu sözlüğe beni tanıma ihtimali olan birileri olmadığı için geldim . Hayatımın en düzene oturmuş evresındeyım sanırım dediğim andan yaklaşık bır hafta sonra bır haftasonu onu gördüm ve vuruldum.senede yalnızca bır kere görme hakkımın olması cabası sanırım.basta bütün yakın arkadaşlarım geçer hoslanmıssındır sadece dedı üstünden ıkı ay gectı ben hala gozlerımı nereye dıksem onu görüyorum gibi geliyo. Algıda secıcılıkten tv da gördüğüm bütün haberler onun olduğu sehırde sankı . Her gün mutlaka adını Bi yerlerde duyup kendı ısmım gıbı kafamı cevırıp bakıyorum belkı odur dıye .umut fakirin ekmegı derler ya tam olarak öyleymiş cidden. Çok seviyorum merkez boğazımda hep Bi düğümle yaşayabilecek kadar çok .
Egoistim ve ne yaparsam yapayim bu duyguyu bastiramiyorum. Hayatta ne yaptin deseler iki küsür ortalamayla tip mezunu olmak disinda adamakilli yaptigim bisey yok. Tam kendimi biraz duzeltim derken ne guzel de tevazu yaptim deyip tekrar basa sariyorum.
intramuskuler enjeksiyonda iğne kemiğe gelirse ne olur bilmiyorum.
Çook stresli bi insanim sinav oncrsi oturup hüngur hungur agliyorum anamdan da uzagim sinavlara karsi tek yapabildigim caresizce aglamak bi gun doktor oldugumda nolcak bilmiyorum caresiz kaldigim da hep boyle aglayacakmiyim ben niye bu kadar zayifim(:
Umarım yine uçurumu boylamam.bindim bir alamete gidiyo muyum acaba kıyamete?
Edit:son anda yırttım inanamıyorum kendime.genelde hep uçurumun dibinde bulurdum kendimi.aman bozmayım bu çizgimi
Edit:son anda yırttım inanamıyorum kendime.genelde hep uçurumun dibinde bulurdum kendimi.aman bozmayım bu çizgimi
Yine reddedildim sözlük(3 oldu) daha da tıbbiyeli kızlara yazmaya tövbeliyim
Edit:Tövbemi bozdum papatyami görmeye gidiyorum hadi hayırlısı..
Edit:Tövbemi bozdum papatyami görmeye gidiyorum hadi hayırlısı..
Bıktım.
Artık 25 yaşıma geldim ve gençligimin son 15 20 yılı kaldı. Artık gençliğin hiç yaşlanmayacakmisim hissi yerine elimdeki son değerli parçalari nasıl kullanabilirim diye düşünüp durmaya başladım. Tıp okumak, okul okumak, artık son demleri. Hayatımın geri kalanının masa başında, hastane içlerinde kurulu bir saat gibi ayarlanmış bir şekilde geçip gitmesini garantiledim artık. Belki de sadece tek yaptığım yüz yıllar boyunca diğer insanların yaptığı gibi öncekinden aldığımı bir sonrakine taşımak. Tüm diğer insanlar gibi yükümü sırtlayıp, payıma düşeni yaşayıp yeni gelenlere yükü devretmek. Tüm diğer insanlar ve toplum tarafından affedilebilmek için sırtladık bu yükü ve sonunda işe yaramaz, serseri olmaktan kurtulduk. Belki hala taşımam gereken bir yük daha vardır, her neyse. Nihayet 25 yılın sonunda herkesin garanti meslek olarak gördüğü boktan bir hayatı garantilemiş oldum. Bundan sonrasında tusu kazanmayı asistanlığımı bitirip mecburimi tamamlamayı bekliyeceğim. Herşey nihayete erdiğinde çocuklarımın affı için yüklenmeleri gereken yüke destek olacağım. Sonrası mı ? Sonrasını ben de bilmiyorum. Belki huzur içinde ölebileceğim bir yatagim ve hakedecegim bir cenazem ve mezar taşım olur.
Ama yine de kendimi kestiremiyorum işte, belki seneler sonra çok farklı bir hayatta çok farklı bir karın ağrısına sahip olurum. Yine de sonu aynı tabi, huzurlu bir ölüm ve hakedilmis bir mezar dileği. Yaslandim galiba
Ama yine de kendimi kestiremiyorum işte, belki seneler sonra çok farklı bir hayatta çok farklı bir karın ağrısına sahip olurum. Yine de sonu aynı tabi, huzurlu bir ölüm ve hakedilmis bir mezar dileği. Yaslandim galiba
Binlerce kilometre de koysan araya bir tweet ile o güzelim gecen zehir oluyor onu hatırlayıp. ve ben hala bir mazoşist gibi "takibi bırak"ı işaretleyemiyorum.
(Edit: işaretledim)
(Edit: işaretledim)