tıbbiyeli itiraf – Tıbbiyeli Sözlük
Okulum açılmak üzere ve ben bu yılın neler getireceği konusunda heyecanlı ve maalesef gergin hissediyorum sözlük. Umarım her şey çok güzel olur. Oda arkadaşlarımla anlaşırım.tersliklerle karşılaşmadan geçiriveririm tıp 2. Sınıfı.
dün gece cüzdanımı kaybettim sözlük. evin altını üstüne getirdim, tüm gittiğim yerlere, marketlere gidip sordum bulamadım. zaten moralim bozuktu, bu da üstüne tuz biber oldu. bütün banka kartlarım, nüfus cüzdanım, öğrenci kimliğim... hepsi kayboldu. tüm gece gözüme uyku girmedi. bugün de kira ödeme günüydü. ne borç alacağım biri, ne su alacağım para... hiçbir şey yoktu.

oturup ağladım . biliyorum, ağlanacak bir şey değil, insan susadığı için ağlar mı diyeceksin, ama ağlıyormuş be sözlük. insan çaresiz ve boş hissedince, o yavaş yavaş gözünde ve göğsünde birikmiş olanı, içinden sökmek için en ufak bir neden bulduğunda ağlıyormuş. bağıra bağıra ağlıyormuş hem de. ''çok susadım...'' diye diye ağlıyormuş, ''bıktım, yeter!'' demek yerine...ağlaya ağlaya uykuya da dalıyormuş.

bunu böyle anlatıyorum burada ama sözlük, işin aslı bu değil. hayatımda ağlamak isteyip kendimi tuttuğum çok şey var şu sıra, herkes yanımdan geçiyor bir bir, kimse iyi misin demiyor . dokunsalar ağlayacağım, kimse dokunmuyor...
Cok yakın bir arkadaşımın kına-düğün merasimine tanıklık ettim.hem de sadece ben vardim bu cok ozel anlarında.en mutlu gününde bazı şeylere sadece benim eşlik ettiğimi bilmek cok ayrı bir heyecan, sevinç veriyor.bunlarin sadece bana kısmet olmasi cok ozel hissettiriyor..

Cok mutluydu.evlendigi kişiye aşkla bakıyordu.evlenen çoğu insan böyle belki ama ben bu kadar yakından ilk kez şahit oldum.o kadar imrendim ki..
Düşündüm bana da böylesi kısmet olur mu diye.Bir insan birini nasil böylesi sevebilir?nasil tam manasiyla güvenebilir?kendini emanet eder?anlamak zor..ben böyle düşündüğüm için nasip olmayacak belki de
İnstagram sayfasında hiç bir zaman benim yazdığım bir girinin paylaşılmamış olması beni üzüyor.

Kendimi değersiz, boş konuşan biri gibi hissediyorum.
Sınıfta genelde iki sıra önümde arkadaşlarıyla oturuyor. siyah gözleri öyle güzel ki...başkaları da onu fark edecek diye korkuyorum , bir taraftan da beni biraz fark etsin istiyorum sözlük...
dün sinemaya gitmiştim. filmin ilk yarısı bitip ışıklar açıldığında yanımda oturan kişi
'' aaa, sen?'' dedi. bir an kaldım böyle, tanıyamadım. kabalık olmasın diye '' evet, siz de buradasınız.'' dedim. tanıyamadığımı adam da anlamış olacak ki - onu nerede gördüğümü hatırlatmak için- '' kadavra salonu'' dedi.'' evet'' dedim. '' adın neydi?'' dedi. adamın ne dediğini tam anlayamadım. tekrar '' kadavra salonu'' dedim...

evet, öyle dedim.

adam aksiyon filmi boyunca 32 diş sırıtıyordu. film için olduğunu hiç sanmıyorum.

şuraya bir miktar rezillik bırakıyorum.

edit: nick değiştirme gelse de adımı ''kadavra salonu'' yapsam. öyle dedim, yalan olmasın şimdi.
bugün bilgisayar satıcısı adam, bunu alırsan bana dua edersin, bak indirimde normalde 700 lira fazla diyerek beni bütçemdendaha yüksek bilgisayar almaya ikna etti. kına yak satıcı adam, az önce babamdan bir sürü azar işittim. senin yüzünden hepsi. araba almayacağım diyor bin lira yüzünden iyi mi.
Annemle babamın bana gösterdiği sevgiye merhamete karşılık veremiyorum sözlük elimden getiremiyorum.aradiklarinda istedikleri gibi konuşamıyorum.kendime surekli onların en değerli varkliklarim olduklarını, atalarıma iyi davranmam gerektiğini, Allah gecinden versin onları kaybettiğim zaman bu davranışlarıma cok pişman olacağımı filan filan hatırlatıp duruyorum ama zorlama oluyor bazı şeyler.niye böyle oldu ben de bilmiyorum.hayattaki çoğu şeye karşı bi duygusuzluk küntlük var üzerimde.umarim toparlanirim...
Pozitif bi insan olamıyorum.neden olamıyorum neden hep kötüyü çağırıyorum.surekli anksiyete yasiyorum.olaylara iyi tarafindan bakamıyorum.kendimden bıkıyorum bazı zamanlarda.ben bile kendime katlanamiyorum başkaları nasil katlansın?? Yazı kendini belli ediyor zaten.ne denir.