tıbbiyeli itiraf – Tıbbiyeli Sözlük
bugün saatlerce sahilde yürüdüm, yorulduğum an bulduğum ilk yere oturup boş boş baktım.
önce baktım, karşımdaki evlere,
sonra, ışıksız bir camiye,
caminin önündeki kediye,
kedinin yanındaki adama,
karanlıkta bile yemyeşil görünen dağlara,
alnıma damla damla düşen yağmura baktım...

''ışıkları hala yanan evler var'' dedim kendime. dedim ki ''youknowwho, senin evinin ışığı uzun zaman oldu kapanalı. Sen nasıl..."
Bugün steril oldum lan! Bebisin de kordonunu vatana millete hayirli olsun diyerekten bizzat ve bizzat ben kestim. Gulmeyin ya, cok mutluyum. Ee ne demisler, ilkler unutulmaz. Yine de ben paylasayim sizle sevincimi, bâki kalsin. Ne gundu ama; 5 ameliyat, Biri s i t e r i l. *swh
Sevdiğim kızın arkadaşımla sevgili olduğu gerçeği. Ve işin acı tarafı onları bir araya getirenin ben olması...
Bir gün arkadaşım evine, kızının doğumunu kutlamak için çağırdığını bir hafta önceden haber vererek davet etti. Ziyaret günü de önceden "Eşim bir sürü hazırlık yaptı yemek yemeden gelin" dedi. Neyse gittik biz ziyarete , masada bir sürü yiyecek var, belli hazırlanılmış baya. Ben de şu çok güzelmiş eline sağlık vs diyorum. Yemek bitti tatlılara geçtik ekler var masada, çok da severim. Yedim ben bir tane çok da beğendim, bir tane daha bir tane daha derken 4-5 tane yedim. Sonra başladım övmeye "ya kreması ne kadar güzelmiş, çikolatası hiç rahatsız etmedi çok lezzetli yapmışsın" falan diye. Ama biri duysa methiyeler düzüyorum öyle böyle beğenmedim yani. Arkadaşım da bıyık altından gülüyor bana , konuyu değiştiriyor falan. Güldük eğlendik, güzel bir gün geçirdik.Tam giderken arkadaşım kulağıma "Abi biz onları BİM'den aldık" demesi ile ufaktan morardım.
Bahsettiğim eklerin fotoğrafı :
görsel
Geçen senelerde ikinci döneme doğru yeter artık, sıkıldım, bu ne ya vs şikayetlerde bulunurdum. Bu sene ise daha okulun üçüncü haftasında şikayetlenmeye başladım. Bu yıl nasıl geçecek bilmiyorum.

İki gündür de keşke yarın cumartesi olsa diyorum.

Allah ini seven üstüme cumartesi atsın. Allah im uyuyayım, uyanayım cumartesi olsun. Dinimiz amin (*)
Dün geceden beri erdoğanın "beşiktaşın mı o saha ya? Bizim verdiğimiz paralarla yaptılar." sözü için başlık bekliyorum.(*)
günde 8-10 saat çalıştığım komiteden 91 aldım sözlük. yine de mutlu hissedemedim. ne eksik anlamıyorum. yemeğimi, uykumu,çayımı, kahvemi, zamanımı ve emeğimi verdiğim bir şeyin beni mutlu etmemesi normal mi?
Gırgırın muhabbetin dışında, beni gerçekten üzen şeyleri asla dışarı yansıtmadan kendi içimde yaşamama rağmen, insanların gelip sanki üzerilerinde bi sorumluluğum varmışçasına aşamadıkları dertlerinden bunalıp bana sitem etmelerinden nefret ediyorum. En nefret ettiğim soru: “nerdeydin”. Lan kendi yaşadığımı bir tek ben biliyorum sormaya tenezzül etmediğiniz için. Sen nerdeydin lan esas. Gene kırmamak için diyemiyorum tabi bunu.

Şu hayır diyememe, uzaklaştıramama, üzmeme dürtülerim yüzünden başıma gelmeyen kalmadı. İstemediğim insanlarla yüzgöz oldum, vaktimi harcadım. Oğlanın biri geldi ağzımdan şappalak öpebilme cesaretini bulabildi kendinde. Sürekli alttan aldığımı fark eden arkadaşlarım istedikleri kadar ağır konuşabilme konusunda baya özgürleştiler. Muhtemelen iradesiz olduğumu falan da düşünüyorlardır ama tersimin ne kadar pis olduğunu bildiğimden, bir kere başlayınca kendimi durduramayacağımı bildiğimden sabrediyorum çoğu şeye aslında.

Çok aşırı sıkıldım. Bu okul da bu şehir de cidden süresini doldurdu. Hatta gelmiş geçmiş bütün arkadaşlarım, bütün hayatım süresini doldurdu. Acilen resetlemeye ihtiyacım var hem kendimi hem olmuş bitmiş her şeyi.

Ne sorumluluk ne sitem ne istemediğim insanlar. Gevşek gevşek hayatımı yaşamak istiyorum şu allahın unuttuğu şehirden çıkıp. Raadladım oh be.