Kesinlikle idealler, Beyaz önlük, bir de doktor dizileri...
Küçükken hep “ileride ne olmak istersin” sorusuna “kardiyolog” cevabını verirdim. Tabi ki kardiyolog olacaktım. Babam ve (potansiyel olarak) ben dahil olmak üzere yedi sülalem kalp hastası. Madem bir meslek seçeceğim, başkasına faydam dokunmadan önce primer olarak aileme faydam dokunsun diyerek bu cevabı veriyordum. Tamam, şu an belki hayal ettiğim gibi değil kardiyoloji branşı (gecenin 3ünde 5inde adamları trop yüksekliği nedeniyle aramak zorunda kalıyoruz, adamlar gelip anjiyoya alıyorlar hastayı), ama yine de ilk fikrimden de çok sapmış değilim. Yine faydam dokunacaksa eğer, ilk olarak aileme faydam dokunsun diye düşünüyorum.
Tıbba yetecek kadar puan almış olmak.(yetmese zorlamayacaktım)
scrubs’ın kandırdığı nesildenim ben ((
Doktor olmak istiyordum sadece . Yapabileceğim herhangi bir meslek alanı yoktu seçtim gitti.
Diktatör olup dünyayı ele geçirecektim. Sinir kurulundan kaldım. Bir iki teknik sorun dışında plan yürürlükte ama
mühendislik gelmedi tıp yazdım.
Çocukken bir kere demiştim doktor olacağım diye.. (*) söz ağızdan bir kere çıkar dedik ve tıbbiyedeyiz.
Hoşlandığım üst dönemim olan beyefendi tıp yazmıştı. Benim de tercih dönemi boşluğuma denk geldi. Küçüklükten ben bunu olmak istiyorum dediğim bir şey de yoktu. Anı yaşamak bazen pahalıya mal olabiliyor.......
Çok uzun hikaye ama kısaca tanıştığım bir doktoru kendime idol seçmemdir sebep. Kendisi Türkiye’nin en mükemmel hekimi olabilir alanında. Hastalarıyla ilişkisi özellikle muh-te-şem. Sekiz yaşımdan beri de doktor olmak istiyorum bakalım kazandık işte de