Çocukken bir kere demiştim doktor olacağım diye.. (*) söz ağızdan bir kere çıkar dedik ve tıbbiyedeyiz.
mühendislik gelmedi tıp yazdım.
Diktatör olup dünyayı ele geçirecektim. Sinir kurulundan kaldım. Bir iki teknik sorun dışında plan yürürlükte ama
Doktor olmak istiyordum sadece . Yapabileceğim herhangi bir meslek alanı yoktu seçtim gitti.
scrubs’ın kandırdığı nesildenim ben ((
Tıbba yetecek kadar puan almış olmak.(yetmese zorlamayacaktım)
Küçükken hep “ileride ne olmak istersin” sorusuna “kardiyolog” cevabını verirdim. Tabi ki kardiyolog olacaktım. Babam ve (potansiyel olarak) ben dahil olmak üzere yedi sülalem kalp hastası. Madem bir meslek seçeceğim, başkasına faydam dokunmadan önce primer olarak aileme faydam dokunsun diyerek bu cevabı veriyordum. Tamam, şu an belki hayal ettiğim gibi değil kardiyoloji branşı (gecenin 3ünde 5inde adamları trop yüksekliği nedeniyle aramak zorunda kalıyoruz, adamlar gelip anjiyoya alıyorlar hastayı), ama yine de ilk fikrimden de çok sapmış değilim. Yine faydam dokunacaksa eğer, ilk olarak aileme faydam dokunsun diye düşünüyorum.
Kesinlikle idealler, Beyaz önlük, bir de doktor dizileri...
Sınav senemde otobüsle dershaneden dönüyordum, bir anda bir sarsıntı oldu. Bizim otobüse arkadan motorlu bir kadın çarpmış. Tüm otobüs aşağı inip kadının başına toplandı, ambulans arandı ama hiç kimse ne yapması gerektiğini bilmiyordu. Ambulans gelene kadar kadın yerde öyle yattı ve hiçbir şey yapmadan öylece beklemek bana çok çaresiz hissettirdi. Tıp seçsem mi diye çekincelerim vardı(evet sınav senemdi ve hala çekincelerim vardı) bu olaydan sonra o çaresizliği bir daha hissetmek istemediğime, o durumda birisini görünce bir şeyler yapabilmek istediğime karar verdim.
Özet olarak benim için zor durumdakilere yardım edebilmektir.
Özet olarak benim için zor durumdakilere yardım edebilmektir.
insanlara yardim edebilcegimi düşünmek