En zoru intornluktur. Diğer senelerde sonunu düşünmeden çalışır okursunuz, öğrencilik yaşarsınız tıp okuyorum dersiniz, fakat iş intornluge geldiğinde tünelin ucunun çok boktan bi yere çıktığını görürsünüz. Artık tıp öğrencisiyim abi naifliği de kalmaz, 6 senenin sonunda elde ettiğiniz şey pratisyenliktir. İnsanların gıpta ile baktığı konumdan, ne yani sen uzmanlık yapamadın mı diyip küçümsedigi bir pozisyona gelirsiniz. Asistanların halini görmüşsünüzdür ve 30unu devirmiş insanların nasıl hala hocaların karşısında ilkokul çocuğu gibi kediye döndüklerine şahit olmuşsunuzdur. Bari asistanlık yapacaksam rahat bir bölüm olsun insanlıktan cikmiyayim dersiniz, tusta 65 üstü puan almanız gerekir. Sırf uzman olmak için ağır bi bölüm yazıp insanlıktan cikmiyayim dersiniz, pratisyenlik yapayım dersiniz, bu seferde hocalarımızın bile meslektaş olarak görmediği 6 senenin sonucunda ulaştığınız mevkiinin aslında utanılacak bişey olduğunu fark edersiniz. Geçen ömrünüze lanet edip gidip bir tus dershanesine yazilirsiniz. Gerisi malum