ülkedeki gençlerin ümitsizliği

şu an acil stajı almaktayım. 19 yaşında bir genç geldi. anamnezini aldım muayenesini yaptım falan. çocuk biraz fırlama ve konuşkan bir tipti. ben de genelde genç hastalarla anamnez alırken veya muayene yaparken muhabbet etmeyi severim. bu çocukla da konuşmaya başladım. gencin bir hayali yok. asker olmak istiyormuş. nedenini sorduğumda bana bir hayalim yok bari gideyim şehit olursam şehit olurum hem aileme de para veriyolarmış cevabını aldım. sonra biraz onu motive etmek ve herkesin benzer durumda olduğunu anlatmak için biraz konuşmak istedim. benim de aynı durumda olduğumu çok büyük heveslerle başladığım tıp fakültesi serüvenimin artık yerini geçinebilmek ve temel ihtiyaçlarımı karşılayabilmek için yaptığım bir meslek olduğunu; bulabildiğim ilk fırsatta farkı işlerle uğraşmak istediğimi fark ettim. ülkenin hekimi bu haldeyken bir mesleği, bir işi olmayan, ailesinin ekonomik durumu kötü olan gençlerin halinin bu şekilde olması olağan geldi. işin asıl kötü olan yanı bu durumun artık olağan gelmesi. önceden yine tepki veren, ses çıkaran gençliğin yerine enerjisi tükenmiş, ölmeyi bile çıkar yol olarak gören bir nesil oluşmaya başlamış. çok üzücü bir durum gerçekten. ülkenin artık umudunu geri kazanması gerekiyor. gerçi kendimde bile bu umudu bulmakta zorlanırken bunu başkalarından beklemek ne kadar doğru orası da ayrı bir konu.
son entrymi 1 yıl önce girmişim. artık insanlara bir şey anlatmayı ve bir şeylere ikna etmeyi bıraktığım süreyle aynı zamana denk geliyor. karşılaştığım bu durum benim için de eski halime dönmek için bir ışık oldu. bunu da buraya yazmak istedim.
umudumuzu asla kaybetmeyelim...