antidepresan

beynin seratonin, norepinefrin ya da dopaminerjik sistemini körlemesine uyararak depresif duygudurumunu ötimiğe çekmeye ve hayat standartını yükseltmeye çalışan ilaçlar.
intihar düşüncesi olmasa da bazen kendimi çok depresif hissederim o kadar ki arkadaşlarım da isyan eder artık ne bu halin diye. (buralarda iğrenç benzetmeler yapabiliyorlar)
buna rağmen hiç antidepresan kullanmadım.
niye diyeceksiniz, şöyle ki;
depresyonun da garip bir hazzı var bence, çevrenle olan ilişkileri gözden geçirmek, hayatın anlamını sorgularken hayatına çeki düzen vermek gibi güzel sonuçlar doğuruyor bende.
tabi bunlar bende olanlar yarın bir gün bu yazdıklarımı okuyup da antidepresan almazsınız mazallah intihar falan edersiniz sorumluluk kabul etmem.
çok kullanan var hem de çok. tıp öğrencileri arasında da yaygınlaşmış durumda, bu yüzden ben de gerekliliğini sorgulayanlardanım. elbet gerekli olan hastalar var fakat birçok kişinin hayatta kendini çaresiz hissedince hemen ilaca başvurmasını doğru bulmuyorum. belki bir uzman yönlendirmesiyle herkesin kendi duygudurumununda iyileştirme yapabileceğine inanıyorum. hatta buna yönelik bir kitap vardı, ne kadar faydalı bilmiyorum (bkz: dr.david burns) (bkz: iyi hissetmek)
toplu alımda öldürücüdür.

içerik kuralları - iletişim