insanların hala açlıktan ölmesi ve dünyanın sonuna kadar insanların açlıktan ölmeye devam edecek olması. paranın dünyaya, insanlara, hislere hükmetmesi. iyi niyetin altında elinde büyüteçle kötülük ve çıkar arayan insanların çoğunluk oluşturması..
İçinde bulunduğu durumu gülerek kapatmaya çalışanlardır
Biz bugün arkadaşlarla eğlenip gezerken küçük bir çocuğun sürdüğü kağıt toplama arabasının devrilmesi. Biz de mükemmel hayatlar yaşamıyoruz ama bazılarına karşı da çok acımasızsın be hayat.
Bundan birkaç ay önce bir kurul sınavı çıkışı arkadaşlarımla çok sevdiğimin bir abimin restoranına gittik. Zor bir sınav dönemiydi, güzelce hem karnımızı doyuralım hem de muhabbeti çok güzel olan bu abimle biraz muhabbet edelim, stres atalım istemiştik. Mekanı fazlasıyla doluydu camın kenarında boş bir masa bulduk oturduk, yemek yiyoruz bir ara camın diğer tarafında bir adam takıldı gözlerime 27-28 yaşlarında, belli durumu çok iyi olmayan birisi. Ortalıkta gezip milleti dolandırmaya çalışan dilencilerden biri olduğunu zannederek bir daha gözgöze gelmemeye çalışarak yemeğimi bitirdim ve arkadaşlarımla beraber kapının dışındaki masalara geçtik, hem muhabbet dönsün hem de sigara içelim diye işte. Çay içerken adam bir daha takıldı gözüme, bu sefer kapının önünde iki tane çalışanın ellerinin arasından kaçmaya çalışıyor gibi gördüm. “Ne yapıyor bu, adamın iş yerini rezil etti” demeye kalmadan adam yere düştü. Ağzından kan sızmaya başladı, arkadaşlarla apar topar yanına koştuk; epilepsi krizi geçiriyor ama bir tezat var ağzından sürekli kan geliyor, meğerse dilini ısırmış. Arkadaşlarım ilk müdahelesini yapmaya çalışırken kafasının köşesine çöktüm, biraz kendine geldiği gibi elimi tuttu, boğazına götürdü ve “abii” dedi; ağzı kan doluydu. Hemen çıkarması gerektiğini söyledim, rahatça tükür dedim. Ağzından kan boşaldı sanki bir anda. Üstümde beyaz bir gömleğim vardı kan gömleğime de sıçradı. Ağzını açmasını istedim, dilini ne hale getirmiş acaba göreyim diye. Ağzını açtığında dilini çok fazla koparmadığını ama hallice fazla kaynadığını fark ettim. O ara 112 ekini geldi. Götürdük arkadaşlarla beraber ambulansa bindirdik ve bir şey olmamış gibi ellerimi yıkadım, kan lekesi görünmesin diye hırkamı üstüme giydim ve yerime geçtim. 5 dakika sonra ambulanstaki arkadaş bana seslendi, gittim “arkadaş hastahaneye gelmeyi reddediyor, biz burada yapabileceklerimizi yaptık muhtemelen uzun süredir çok aç ve bir de şunları görseniz iyi olur” dedi ve adamın elbisesini sıyırdığı kollarını uzattı bana; delik deşikler, mosmorlar... git et desem de bir türlü ikna edemediğim adamı ambulanstan indirdiler ve aramızda şöyle bir konuşma geçti :
- hastaneye neden gitmiyorsun?
+ param yok abi, sigortam yok, hem bir kez gittim
- eee?
+ ilaç alamıyorum ki abi işsizim
Diyecek bir şey bulamadım birkaç saniye sessizce durdum
+ Abi içeri berbat oldu
- Bir şey olmaz, ben sahibini tanıyorum olabilir ama..
+ Abi gömleğin o da berbat oldu, ben ben çok özür dilerim, yenisi yenisi... param da yok abi.
- bir şey olmaz, hem kaç yaşındasın sen?
+ 28 abi
- ben 21 yaşındayım, bence abi demesen olur
+ tamam abi
Son sözü yumruk gibi indi kalbime. Ezilmişliğin, çaresizliğin acısı çöktü bir anda üstüme. Ne desem ne yapsam bilemedim. Adaletine sayıp dövdüğüm dünyadan bir kez daha nefret ettim. Benim kanaatimce iyi de bir insandı.
Döndü gidecek
- kolların neden o halde?
+ ben neden bu haldeyim abi?
Dedi tekrar teşekkür etti ve uzaklaştı.
Sonradan bir kez daha gitmiş aynı yere, mekanın sahibi dediğim abi ona iş bulmuş bir arkadaşının yanında falan bunlara çok sevindim ama kaç gece rüyalarımda “ben neden bu haldeyim ki abi?” Lafı döndü döndü durdu.
O günden sonra hayatımdaki kurallar listesine “cam kenarında yemek yeme” maddesi de eklenmiş oldu.
- hastaneye neden gitmiyorsun?
+ param yok abi, sigortam yok, hem bir kez gittim
- eee?
+ ilaç alamıyorum ki abi işsizim
Diyecek bir şey bulamadım birkaç saniye sessizce durdum
+ Abi içeri berbat oldu
- Bir şey olmaz, ben sahibini tanıyorum olabilir ama..
+ Abi gömleğin o da berbat oldu, ben ben çok özür dilerim, yenisi yenisi... param da yok abi.
- bir şey olmaz, hem kaç yaşındasın sen?
+ 28 abi
- ben 21 yaşındayım, bence abi demesen olur
+ tamam abi
Son sözü yumruk gibi indi kalbime. Ezilmişliğin, çaresizliğin acısı çöktü bir anda üstüme. Ne desem ne yapsam bilemedim. Adaletine sayıp dövdüğüm dünyadan bir kez daha nefret ettim. Benim kanaatimce iyi de bir insandı.
Döndü gidecek
- kolların neden o halde?
+ ben neden bu haldeyim abi?
Dedi tekrar teşekkür etti ve uzaklaştı.
Sonradan bir kez daha gitmiş aynı yere, mekanın sahibi dediğim abi ona iş bulmuş bir arkadaşının yanında falan bunlara çok sevindim ama kaç gece rüyalarımda “ben neden bu haldeyim ki abi?” Lafı döndü döndü durdu.
O günden sonra hayatımdaki kurallar listesine “cam kenarında yemek yeme” maddesi de eklenmiş oldu.
lösemili bir çocuğun kirpikleri. cılız, seyrek ama upuzun kirpikler. umut taşıyan kirpikler.
görsel
Anneannemelerin evine yakın bir bisikletçi var. Bi ara kuzenimin bisikletinin tekerini şişirmek için gitmiştik. 8 - 9 yaşlarında bir çocuk çalışıyordu. 1 2 gidişten sonra tanıştık, harçlığımı çıkarmak için çalışıyorum demişti, bi de nasıl tatlı nasıl güler yüzlü. Geçenlerde yine gittim ama çocuk yok. Ben de oranın sahibine sordum Ali nerde diye. Ali iranlıymış, babası onları terk etmiş, annesi de bakmak istememiş. Amcası da çocukları almış buraya getirmiş. Bi zaman sonra yengesi sorun çıkarmaya başlamış, kendimize yetemiyoruz 3 çocuğa daha nasıl bakalım diye. Merhamet abidesi amca, en büyükleri 8 yaşında olan 3 çocuğu Suriyelilerin kaldığı çadır kente götürüp bırakmış. Ali en büyükleri olduğu için çalışmaya başlamış bisikletçide biz de o ara tanışmışız. 1 haftadır Ali işe gelmiyormuş. Ustası da onu bulmak için amcasına gitmiş, olanları öğrenmiş kaldıkları çadır kente gitmiş. Çadıra yaklaştıkça ağır bir koku almış. Çocuklar karbonmonoksit zehirlenmesi geçirmişler. Kim bilir kaç gündür üç küçücük melek o halde kaldı. Hayat çok zor, insanlar çok zalim. Birçok keşkeyle cebelleşiyorum ama artık çok geç
Pediatri servisinde yatış yapmış dünyalar tatlısı hastamın öyküsü için annesine sırasıyla sorular sorarken ''kaç aylık'' diye sorduğumda annenin bir anlığına duraksayıp iki buçuk yaşında olduğunu söylemesi; çocukta gelişme geriliği olduğunu fark edip afallamam; annenin inançlı gülümsemesiyle benim afallamamın ortadan kaybolması.
Belki çok basit gelebilir ama o an içime oturmuştu neden ay diye sorduysam... Doğumsal problemlerin yanına gelişim geriliğinin var olması yüreğimi ayrı sızlatmıştı. Bir anne baba gibi yaklaşınca yürek kaldırmıyor... doktor olmak da zor hasta olmak da hastanın anne babası olmak da.
Belki çok basit gelebilir ama o an içime oturmuştu neden ay diye sorduysam... Doğumsal problemlerin yanına gelişim geriliğinin var olması yüreğimi ayrı sızlatmıştı. Bir anne baba gibi yaklaşınca yürek kaldırmıyor... doktor olmak da zor hasta olmak da hastanın anne babası olmak da.
Aldığı yüksek doz morfine rağmen ağrılarından bağırıp çağıran onko hastaları.
Son 6 aydır Twitter'a merak salan bir ilkokul arkadaşım var. Kendisinin twitlerini okudukça 4 sene önce twitter hesabımı yeni açtığım zamanlardaki halim gözlerimin önüne geliyor:). Dün bir twit atmış "ilkokulda hocamız bizi sınavdaki siralamamıza göre oturturdu,1.en öne otururdu sonuncu en arkaya. Bir kız vardı hep en arkaya otururdu, biz o zamanlar ona kendi aramızda salak gözüyle bakardık. Şimdiyse 1 yıldır her sabah bebeğinin fotoğraflarını atıyor, kimin salak olduğunu geç anladım" twit aşağı yukarı bu şekilde. Ben de favladım ve en heyecanlı yerine geldik, bilin bakalım hep en öne oturan kimdi?