Mesela kötü biri var, ömrü boyunca kötülük puştluk çakallık peşinde koşuyor. Bir gün -sadece bir günlüğüne- bir iyilik yapıp ömrüne kötülükle devam ediyor. O kişi artık özünde iyi bir kişidir. Herkes onun aslında çok iyi birisi olduğunu düşünür.
Bir de iyi birisi var. Hep iyi hep saygılı. Bir gün kazara/bir anlık öfkeyle bir kötülük yapıp sonra iyilikle devam ediyor. O kişi var ya nası bi şerefsiz nası bi yavşak olarak anılır kim bilir. En ufak olayda "ama bu kötülüğü yapmıştı" denir.
İnsanlar iyi kişinin iyiliğini sıradan bir şey gibi görürken kötünün iyiliği bir lütuftur.
Ve sıradan şeyler unutulur, lütuflar daima hatırlanır.
Bir de iyi birisi var. Hep iyi hep saygılı. Bir gün kazara/bir anlık öfkeyle bir kötülük yapıp sonra iyilikle devam ediyor. O kişi var ya nası bi şerefsiz nası bi yavşak olarak anılır kim bilir. En ufak olayda "ama bu kötülüğü yapmıştı" denir.
İnsanlar iyi kişinin iyiliğini sıradan bir şey gibi görürken kötünün iyiliği bir lütuftur.
Ve sıradan şeyler unutulur, lütuflar daima hatırlanır.