Seneler olmuş.. O küçük koşan kızla karşılaşmış gibi hissediyorum.. Ne çok değişmişim, ne çok körelmişim. Bu benim tercihimdi. Insanlara güvenemem falan diye zırlavayıp yalnızlık güzellemesi yapmışım ama birine gözüm kapalı güvendim hem de yıllarca. Yanılmışım, o kadar incindim ve büyüdüm ki... Ben ona güvenmiştim, ışığım oydu. Bu yanlışmış meğer. O zamanlar söylense inanmayacağım başarılar da elde ettim tabi... Şimdi ışığım elimde yolum yavaş yavaş aydınlanıyor, kendime de biraz kırgınım, hak etmediğim şeyler yaşattım... Iyileşiyorum, yavaş da olsa.. Bu süreçte bir tibbiyelisozluk radyo yayini icin neleri vermezdim ki, sevgili geçmişim, seni özlüyorum..
Tekrar geldim sana sözlük. Tekrar aynı entry'nin altına. Ne değişti söyleyeyim, hiçbir şey. Ama yıkılan çok şey oldu. Yıkılıp dökülen tabak çanak, devrilen çömlek. Ölmedim, kayıplarım oldu. Hala ayaktayım ama dimdik değil. Şuan 5. Sınıftayım çekilmiş filmin en bilindik sahnelerindeyim. Devamını öngörüyorum. Ha bu arada Kasım ayındayız hala tus çalışmaya başlamadım. Gecen zaman diliminde iki kadin girdi hayatıma, iki covid atlattım, üç kez konka rf oldum. İyi dostlar edindim bazılarını sildim. Değişen pek bir şey olmadı sanki.
Yollar yolculuklar insanlar,
ihtimaller ve olasılıksızlıklar,
Seçimler ve zorunluluklar,
Susulan ve söylenen, Dalgalanan ve durulan hisler,
Çocuklar yaşlılar ölümler, bakınca ben nasıl olacağım deyip kendi sonunu düşündüğün şeyler,
Her an elinden kayıp gidebilecek olan hayatlar, belki dönmesine ufacık katkın olan hayatlar,
Allah senden razı olsunlar, mutlu ettiğin biri, belki yeterince mutlu edemediklerin, üzdüklerin, kırdıkların, haksızlık ettiklerin, belki de istemeden zarar verdiklerin, pişmanlıkların,
Umutlar, aydınlanışlar, fark edişler, vazgeçişler, İç çekişler,
farkında olmadan tanık olduğun son bakışlar, yerle bir olan şehirler, kaybetme korkuları, şükürler,
Bazen varlıklarını sorguladığın bazen en özel anlarında yanında olan Dostlar, her yeri inleten kocaman içten kahkahalar,
Mutluluklar, yetinmeyi öğrenmeler, başarısızlıklar, bazen de tatminsizlikler,
Uzun yürüyüşler, düşünüşler, dinleyişler,
Ailen, en sevdiklerin, seni en çok sevenler ve attığın adımlar,
Masumiyetin ve masumiyetsizliğin,
Özgürlüğün ve bağlılığın,
Yetişkin halinle çektiğin büyüme sancıları,
Yaşadığını en çok hissettiğin anlar,
Olgunluğun ve muzip takılan hep orda olsun istediğin çocuk yanın,
Hızından başın dönen zaman,
Bazen geçsin istediğin, Bazen de dursun istediğin zaman. Ama sana aldırmayan, akıp gittiğini en çok da çevrendekilere bakarken hissettiğin zaman. Belki çevrendekiler de sana bakarken hissediyor en çok zamanın geçtiğini. Doğum günüme 10 günüm var. Hala 26 olduğumu kabul etmiyorum, yine de İyi ki varım be. bugün ben doğarken annemin yanında olan 30 yıllık anestezi uzmanıyla tanıştım. Yanımdaki binada bir bebek ağlıyor, önünden geçtiğim hastanenin yoğun bakımında muhtemelen birileri son nefesini veriyor. Bebekler büyüyor insanlar yaşlanıp ölüyor. Bu kadar kısa zamanda insan bu kadar önemsiz olduğunu anlayamıyor. Ya da bazen anlıyor sonra geri unutuyor. Hayat çok garip, Ama sevimli de.
ihtimaller ve olasılıksızlıklar,
Seçimler ve zorunluluklar,
Susulan ve söylenen, Dalgalanan ve durulan hisler,
Çocuklar yaşlılar ölümler, bakınca ben nasıl olacağım deyip kendi sonunu düşündüğün şeyler,
Her an elinden kayıp gidebilecek olan hayatlar, belki dönmesine ufacık katkın olan hayatlar,
Allah senden razı olsunlar, mutlu ettiğin biri, belki yeterince mutlu edemediklerin, üzdüklerin, kırdıkların, haksızlık ettiklerin, belki de istemeden zarar verdiklerin, pişmanlıkların,
Umutlar, aydınlanışlar, fark edişler, vazgeçişler, İç çekişler,
farkında olmadan tanık olduğun son bakışlar, yerle bir olan şehirler, kaybetme korkuları, şükürler,
Bazen varlıklarını sorguladığın bazen en özel anlarında yanında olan Dostlar, her yeri inleten kocaman içten kahkahalar,
Mutluluklar, yetinmeyi öğrenmeler, başarısızlıklar, bazen de tatminsizlikler,
Uzun yürüyüşler, düşünüşler, dinleyişler,
Ailen, en sevdiklerin, seni en çok sevenler ve attığın adımlar,
Masumiyetin ve masumiyetsizliğin,
Özgürlüğün ve bağlılığın,
Yetişkin halinle çektiğin büyüme sancıları,
Yaşadığını en çok hissettiğin anlar,
Olgunluğun ve muzip takılan hep orda olsun istediğin çocuk yanın,
Hızından başın dönen zaman,
Bazen geçsin istediğin, Bazen de dursun istediğin zaman. Ama sana aldırmayan, akıp gittiğini en çok da çevrendekilere bakarken hissettiğin zaman. Belki çevrendekiler de sana bakarken hissediyor en çok zamanın geçtiğini. Doğum günüme 10 günüm var. Hala 26 olduğumu kabul etmiyorum, yine de İyi ki varım be. bugün ben doğarken annemin yanında olan 30 yıllık anestezi uzmanıyla tanıştım. Yanımdaki binada bir bebek ağlıyor, önünden geçtiğim hastanenin yoğun bakımında muhtemelen birileri son nefesini veriyor. Bebekler büyüyor insanlar yaşlanıp ölüyor. Bu kadar kısa zamanda insan bu kadar önemsiz olduğunu anlayamıyor. Ya da bazen anlıyor sonra geri unutuyor. Hayat çok garip, Ama sevimli de.
Güncel dizileri takip ederken fark ediyorum, oyuncular hemen hemen benim yaşımda artık. Ya da benim yaş aralığımı canlandırıyorlar. yatağın bir köşesinde hayal kuracağım yaşlardan ziyade bir şeyler yapıyor olduğum, yapmakta olduğum bazı şeylerin ise hayatta karşılığını alıyor olduğum yaşlara geldim gibi. bilinçli ya da bilinçsizdik fark etmez, bir zamanlar yaptığımız seçimlerin sonuçlarını yavaştan alıyor gibiyiz.
ben ise tus çalışırken şirazeden çıkmasam bari diye düşünüyorum. tusa çalışsam, aynı zamanda stajları versem, aynı zamanda kitap okuyup dizi izleyerek 'kendime zaman ayırsam'. bütün bu tus çalışma olayını hayatıma nasıl entegre etsem diye düşünürken yeni dönem başlayalı bir aydan fazla oldu. hayatımda tıpkı şimdi sözlüğün hali gibi üç beş yeni başlık açmaya çalıştım, altı dolmadı. çalışacak olma düşüncesinden bile yorgunken kütüphaneden aldığım kitapların teslim tarihi geldi geçti, ben daha okul açılmadan önce okuduğum kitabın alıntılarını geçiremedim deftere. bir şeyler izledim, unuttum. şimdiden üç sınava girdim, baba stajlardan biri de yolda.
bir yerlerde insanlar kitap okuyabiliyor, okuduklarını anlayacak beyin fonksiyonları kalıyor günlerinin akışında. bir yerlerde insanlar seviyor ve sevilebiliyor. dinç uyanabiliyorlar. kendilerine yemek hazırlarken bunu estetik bi işe dönüştürenler var. iradelerini sınav başarısından ziyade hayatlarında mutluluk buldukları şeylere yönlendiriyorlar. bütün bir hayatımı değiştiremem ama hayatıma mutlu olduğum işleri daha fazla katabilirim. bunun bu kadar mevzu olması bile saçma aslında.
okuduğum kitabı yarın teslim edecekken burası aklıma geldi. okurken vay anasını, bu kitap hakkında birkaç bir şey yazabilirim diye düşünmüştüm. derli toplu yazmak, kendimi ifade ederken sıralı cümleler kurmak, gündelik hayatta sıkıcı bulduğum 'okuduğun kitap hakkında konuşmak' olayını yerine getiriyormuş gibi hissetmek de mutlu ediyor beni.
burada yazmaya devam edip etmemeyi düşünüyordum ama kayıt olurken tıp fakültesinde sürecek altı yılı baz almıştım, henüz bitmedi. bitene kadar, mutlu olduğum bir şeyi sürdürebilirim bence.
ben ise tus çalışırken şirazeden çıkmasam bari diye düşünüyorum. tusa çalışsam, aynı zamanda stajları versem, aynı zamanda kitap okuyup dizi izleyerek 'kendime zaman ayırsam'. bütün bu tus çalışma olayını hayatıma nasıl entegre etsem diye düşünürken yeni dönem başlayalı bir aydan fazla oldu. hayatımda tıpkı şimdi sözlüğün hali gibi üç beş yeni başlık açmaya çalıştım, altı dolmadı. çalışacak olma düşüncesinden bile yorgunken kütüphaneden aldığım kitapların teslim tarihi geldi geçti, ben daha okul açılmadan önce okuduğum kitabın alıntılarını geçiremedim deftere. bir şeyler izledim, unuttum. şimdiden üç sınava girdim, baba stajlardan biri de yolda.
bir yerlerde insanlar kitap okuyabiliyor, okuduklarını anlayacak beyin fonksiyonları kalıyor günlerinin akışında. bir yerlerde insanlar seviyor ve sevilebiliyor. dinç uyanabiliyorlar. kendilerine yemek hazırlarken bunu estetik bi işe dönüştürenler var. iradelerini sınav başarısından ziyade hayatlarında mutluluk buldukları şeylere yönlendiriyorlar. bütün bir hayatımı değiştiremem ama hayatıma mutlu olduğum işleri daha fazla katabilirim. bunun bu kadar mevzu olması bile saçma aslında.
okuduğum kitabı yarın teslim edecekken burası aklıma geldi. okurken vay anasını, bu kitap hakkında birkaç bir şey yazabilirim diye düşünmüştüm. derli toplu yazmak, kendimi ifade ederken sıralı cümleler kurmak, gündelik hayatta sıkıcı bulduğum 'okuduğun kitap hakkında konuşmak' olayını yerine getiriyormuş gibi hissetmek de mutlu ediyor beni.
burada yazmaya devam edip etmemeyi düşünüyordum ama kayıt olurken tıp fakültesinde sürecek altı yılı baz almıştım, henüz bitmedi. bitene kadar, mutlu olduğum bir şeyi sürdürebilirim bence.
And you throw your head back laughing
Like a little kid:):):):):):):)
I think it's strange that you think I'm funny, 'cause
He never did
I've been spending the last eight months
Thinking all love ever does
Is break and burn, and end
But on a Wednesday in a cafe
I watched it begin again;)
Like a little kid:):):):):):):)
I think it's strange that you think I'm funny, 'cause
He never did
I've been spending the last eight months
Thinking all love ever does
Is break and burn, and end
But on a Wednesday in a cafe
I watched it begin again;)
burayı çok ihmal etmişim.
Ben sanki mutsuzluğa mahkummuşum gibi hissediyorum sözlük. Bazen mutluymuş gibi olsam da çok geçmeden ruhumun aslını oluşturan hüzün yine bir şekilde çıkıp sarıyor beni olanca gücüyle. Hüzün denizinde boğuluyormuş gibi hissediyorum çoğu kez. Sanırım artık kabullenmeliyim, bazı insanlar böyledir yaradılış itibariyle. Daha hassas, daha mutsuz.. melankoliyle besleniyorum. Kendimi dünyanın en karmaşık insanı olarak görüyorum. Hayatıma giren insanlara da dünyanın en karmaşık hislerini yaşatıyorum. Tıpkı kendi hissettiğim gibi en yüksek mutluluğa ve en dip hüzüne sürüklüyorum onları da. Taç yapraklarımın eşsiz renklerine ve kokusuna aldanıp tüm hücrelerinin zehirli dikenlerce parçalanmasına sebep oluyorum. Canım bu kadar tatlı olmasa köklerimden söküp uzay boşluğuna fırlatırdım kendimi.
Beni kuma gömer misiniz lütfen, dedim:) gömeriz, dediler;) çok mutlu oldum.. çoooook hi hi hiii
Dönem 4'te bir stajdan kaldığım için okulumu uzatıyorum, arkadaşlarımdan ayrılmak zorunda kaldım. Büyük atamayı kaçıracağım ve ne yapacağımı bilmiyorum.
Daha da kötüsü arkadaşlarım offa çıktı ve tatil yapacaklar, ben ise ders çalışıyorum :')
Akılsız başımın cezasını çekiyorum resmen. Hay ellerim kopaydı da zamanında çalışaydım ya.
Bir yandan diyorum ki erkenden mezun olup atanıp napıcan zaten tünelin sonu çok da aydınlık değil ama ilk atamadan sonra saçma sapan yerler kalıyormuş sanırım ve tabii ki geç kalmışlık hissi. Bilemiyorum sözlük. zaten hayatım yetersiz ve yarım akıllı hissetmek üzerine kurulu, bu yetmezmiş gibi her şey üst üste geldi.
Daha da kötüsü arkadaşlarım offa çıktı ve tatil yapacaklar, ben ise ders çalışıyorum :')
Akılsız başımın cezasını çekiyorum resmen. Hay ellerim kopaydı da zamanında çalışaydım ya.
Bir yandan diyorum ki erkenden mezun olup atanıp napıcan zaten tünelin sonu çok da aydınlık değil ama ilk atamadan sonra saçma sapan yerler kalıyormuş sanırım ve tabii ki geç kalmışlık hissi. Bilemiyorum sözlük. zaten hayatım yetersiz ve yarım akıllı hissetmek üzerine kurulu, bu yetmezmiş gibi her şey üst üste geldi.
hayaller paris, hayatlar siverek günde 500 hasta.