bir an.. sanki bizim suçtan, günahtan, cezadan ve pişmanlıktan kurtulduğumuz gibi.
Çevrem kalabalık ben yalnızım be sözlük.
Galiba doktor olmak istemiyorum
Aradığım şey ya burnumun ucundaysa ya ben göremiyorsam ?
video
Yine her şeyi boşladım. Sınavlarım berbat okulum bitecek mi diye düşünürken bir de yalnızlık hissi nüksetmeye başladı, çok fena hemde. Bu hisle nasıl başa çıkacağım konusunda hiçbir fikrim yok. Mecbur kendi kendine geçmesini beklicez, başka çare yok.
Fena sıçtım şimdi diğer komiteden 85 falan alsam anca kurtarırım mutsuzum
Yarın göz stajı sözlü ve yazılısı var. Pek umursamıyorum artık. Yüzeysel olarak çalıştım düzgün bir hocaya denk geldikten sonra geçerim gibi. Bugünkü esas mesele kardeşimin sağlık sorunları, inşallah başarılı bir operasyon geçirir.
Yaşamak istemiyorum aslında da hala hayata tutunuyor olmamın tek bir sebebi var. Hani girdiğiniz filmin ilk yarısı rezalettir de çıkmak istersiniz ya, ama belki ikinci yarısı güzeldir diye düşünüp izlersiniz yine de. İşte ben de kendi hikayemin sonunu merak ediyorum. İyi şeyler olacağı umudu beni ayakta tutuyor.
Yok mu bugün ağlayıp sızlayan diye arada bakıyorum buraya. Başkasının derdine üzülmek hoşuma gidiyor olabilir mi. Ya da kendi dertlerimi unutturuyor. Bilmiyorum. Ben bir türlü düzenli çalışmaya alışamadım. En büyük derdim bu şuan çok şükür. Suçluluk duygum çok yoğun ve çalışamayınca kendime inancım azalıyor. En kötüsü de inanmamak bence. Tamam bugün böyle oldu yarın belki başka olur desem de inanmıyorum. Bu yüzden moralim yerine gelmiyor.